INFOρμές

Ελεύθερη Γάζα - Διάλυση του κράτους του Ισραηλ

2010-06-02T10:07:00.022+03:00

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα με την πειρατεία στον "Στόλο της Ελευθερίας" και την απαγωγή των πληρωμάτων του μεταξύ τους και πολλοί έλληνες, παρουσιάζω ένα κείμενο εισήγησης που γράφτηκε για τα γεγονότα στην Γάζα το Δεκέμβρη του 2008. Εχει αναφορές στην ιστορία των εθνικιστών σιωνιστών και την ίδρυση του κράτους τους όπως και τον ρόλο του.

Από το Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα η Γάζα έχει γνωρίσει τι θα πει λιμοκτονία αφού όχι μόνο δεν έχει επουλώσει τις πληγές αλλά ζει σε καθεστώς εμπάργκο αποκλεισμένη από κάθε βοήθεια. Μάλιστα πρόσφατα η κυβέρνηση του χουντικού Μουμπάρακ της Αιγύπτου υπόγραψε συμφωνία με το Ισραηλ να χτίσει ένα τεράστιο τείχος σε ύψος και σε βάθος στα σύνορά της με την Γάζα στην Ραφα καταργώντας τα πολύτιμα τούνελ που προστάτευαν τους Παλαιστίνιους από τις ισραηλινές επιθέσεις.

Τον Αύγουστο του 2008 για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια δύο ελληνικά ψαροκάικα με 44 ανθρώπου από 13 χώρες έσπασαν τον αποκλεισμό μεταφέροντας βοήθεια στην Γάζα. Αποστολές του Free Gaza Movement ακολούθησαν άλλες τέσσερις φορές αυτό το έργο αντιμετωπίζοντας τις πειρατικές αντιδράσεις του Ισραήλ μέχρι την πρόσφατη πειρατεία στην νηοπομπή του "Στόλου της Ελευθερίας" που στοίχισε 19 ζωές και πάνω από 40 τραυματίες.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει καμιά επικοινωνία με τα μέλη της αποστολής που συνέλαβε ο ισραηλινός στρατός τους οποίους φυλάκισε και απειλεί να εκδικάσει ενώ τους προτείνει να υπογράψουν κάποιο χαρτί "μετανοίας" για να απελαθούν στις χώρες τους. Παρόλα αυτά 6 μέλη της αποστολής μεταβίας χωρίς τις θέλησή τους επέστρεψαν στην Ελλάδα και παραχώρησαν συνέντευξη τύπου που παραθέτω στα βίντεο στο τέλος, καταγγέλλοντας την συμπεριφορά των ισραηλινών και την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για την αδράνειά της.

Η διαδήλωση 31 Μάη στην Ισραηλινή πρεσβεία μετά την πειρατεία των Ισραηλινών και η επίθεση στης αστυνομίας για να την διαλύσει με17 τραυματίες

Στις 25 Γενάρη το 2006 στην Παλαιστίνη, η Χαμάς, μια οργάνωση που βρίσκεται στις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων της ΕΕ και των ΗΠΑ, κερδίζει τις εκλογές και γίνεται κυβέρνηση της Παλαιστινιακής Αρχής. Όμως οι εκλογές αυτές έγιναν με την άδεια του Ισραήλ και των ΗΠΑ, που περίμεναν ότι θα εκλεγεί η Φατάχ, με σκοπό να έχουν στην Παλαιστίνη μια ηγεσία που να μπορούν να ελέγχουν σαν άλλον ένα σύμμαχο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Το «λάθος» αποτέλεσμα οφείλεται στην μαχητικότητα της Χαμάς, μιας οργάνωσης που στηρίζει παιδικούς σταθμούς, σχολεία, Πανεπιστήμια ενώ προωθεί λαϊκές επιτροπές που αποφασίζουν μαζικά την οργάνωση και την διαχείριση της κοινωνίας. Εν αντιθέσει με τη Φατάχ, δεν αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ και τις συμφωνίες της Παλαιστινιακής Αρχής από το Οσλο το 1993 μέχρι σήμερα. Για τη στάση αυτή της Χαμάς, το Ισραήλ δεν δίστασε να σκοτώσει με βομβαρδισμό τον ιστορικό ηγέτη της Αχμέντ Γιασίν το 2004 και ένα μήνα σχεδόν μετά και τον αντικαταστάτη του.

Αυτά τα τρία χρόνια έκανε ότι ήταν δυνατόν για να ρίξει αυτήν την κυβέρνηση που από την αρχή της δεν αναγνώριζαν ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ, ούτε και ο ΟΗΕ. Από την πρώτη κιόλας περίοδο διακυβέρνησης η ΕΕ πάγωσε τους τραπεζικούς λογαριασμούς με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν λεφτά για να πληρωθούν οι μισθοί των υπαλλήλων. Το Ισραήλ επέβαλε αποκλεισμό με τραγικές συνέπειες, ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα, πετρέλαιο και ότι άλλο αγαθό είναι αναγκαίο για την επιβίωση.

Επίσης η οξυμένη στάση του και η επιθετικότητά του, με βομβαρδισμούς και συγκρούσεις με τα ένοπλα τμήματα της Χαμάς, τον Ιούλιο του 2006 έδωσε το κίνητρο για εισβολή στο Λίβανο με στόχο την οργάνωση της Χεσμπολάχ που έχει στο ιστορικό της ένα παρόμοιο κοινωνικό έργο με σχολεία, νοσοκομεία και με ολόκληρα χωρία χτισμένα από μέλη της στο Νότιο Λίβανο, στα σύνορα με το Ισραήλ που χτυπήθηκαν σφοδρά. Όμως σε αυτόν το πόλεμο η αντίσταση της Χεσμπολάχ ανάγκασε το Ισραήλ να κάνει πίσω αποδεικνύοντας πως η ριζοσπαστικοποίηση με την Αντίστασή της είναι η λύση απέναντι στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και του συμμάχους τους στις Αραβικές χώρες.

Οι επιθέσεις με πρωτοφανείς σφοδρότητα που άρχισαν πρόσφατα στην Λωρίδα της Γάζα με τους νεκρούς να φτάνουν τους 600 και χιλιάδες τραυματίες, οφείλονται στην λήξη της «εκεχειρίας» που είχε επιβληθεί αφότου ο Μαχμούντ Αμπάς αναγκάστηκε μπροστά στον στημένο «εμφύλιο πόλεμο» με πρωτοστάτη τον Μοχάμεντ Νταχλάντ, φίλο της κυβέρνησης Μπους, να συμβιβαστεί και χωρίς να παραιτήσει την κυβέρνησή του όπως ζητούσε το Ισραήλ, διόρισε τον Σαλάμ Φαγιάντ πρωθυπουργό σε ένα κομμάτι της Δυτικής Οχθης. Αυτό για τους Παλαιστίνιους όμως σήμαινε ακόμα περισσότερες δυσχέρειες. Ετσι όταν στις 18 Δεκέμβρη ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι αναστέλλει την διανομή τροφίμων στη Λωρίδα της Γάζας επειδή τέλειωσαν οι προμήθειες, ανέλαβαν οι ρουκέτες της Χαμάς την επόμενη μέρα να θυμίσουν ότι υπάρχει ζωή πίσω από τον αποκλειμσό του ρατσιστικού απαρτχάιντ.

Το Ισραήλ δεν έχει σταματήσει λεπτό να δείχνει τα δόντια του στους Αραβες γείτονές του με τραγικές συνέπειες για τον Παλαιστινιακό λαό. Είναι ένα Σιωνιστικό κράτος πνιγμένο στον ρατσισμό που μοναδικό στόχο έχει να εξασφαλίσει με την στρατιωτική του πίεση τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Τυπικά εδραιώθηκε σε αυτά τα σύνορα το 1947 όταν τον έλεγχο της Παλαιστίνης ανέλαβε ο ΟΗΕ ο οποίος όρισε τα σύνορα των υποτίθεται δύο Αραβικών κρατών του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Η άδικη μοιρασιά όριζε μια τεράστια έκταση στο Ισραήλ δυσανάλογο με τον πληθυσμό του μέσα στο οποίο ήταν και το διάσημο λιμάνι της Χάιφα όπου εκεί καταλήγουν πολλοί αγωγοί πετρελαίου και εφοδιάζονται πετρελαιοφόρα των μεγαλύτερων εταιριών ενώ διαθέτει τους μεγάλους πορτοκαλεώνες που είχαν για χρόνια παλαιστίνιοι πρόγονοι. Κομμάτια της Δυτικής Οχθης τα έδωσε στον έλεγχο της Ιορδανίας και όριζε την Ιερουσαλήμ σαν κοινή πόλη.

Στην Ιστορία των Εβραίων καταγράφηκε το 1896 το βιβλίο του Τέοντορ Χερτσλ πνευματικού πατέρα του Εβραϊκού κράτους, που για πρώτη φορά γινόταν αναφορά στην ίδρυση κράτους εβραίωνΣιωνιστών πιο επιτακτική σε τέτοια βάση ώστε όσα κράτη ή κυβερνήσεις δεν στήριζαν το Σιωνιστικό κράτος των Εβραίων κατηγορήθηκαν για αντισημιτισμό.

Από τις αρχές του αιώνα είναι αλήθεια ότι ο ρατσισμός και οι διωγμοί έκανα πολλούς Εβραίους να μεταναστεύουν όμως πολλοί λίγοι προτίμησαν την Παλαιστίνη. Η πλειοψηφία των μεταναστών έφθανε στις ΗΠΑ. Αυτό δείχνει ότι η διεκδίκηση των Σιωνιστών για εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη είχε άλλες σκοπιμότητες. Η κατοχύρωση ενός τέτοιου κράτους με δυτικές προδιαγραφές εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών αποίκων στην περιοχή. Η Αγγλία που μέχρι το 1947 διατηρούσε αποικία στην Παλαιστίνη ήταν μια από τις χώρες όπου απαγόρευαν στους Εβραίους να μεταναστεύσουν εκεί. Κί όμως τα σχέδια για ένα κράτους με δυνατό σύμμαχο ανάμεσα σε Αραβικές χώρες θα έφερναν το καλύτερο αποτέλεσμα. Από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ίδρυσης του κράτους οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν και χάριζαν τεράστιο στρατιωτικό εξοπλισμό στο Ισραήλ το οποίο άρχισε αμέσως σχεδόν να δείχνει το σκληρό πρόσωπο στην περιοχή.

Ούτως ή άλλως η βλέψη για την ίδρυσή του δεν έκρυβε το μίσος το ρατσισμό και την εχθρότητα απέναντι στους Αραβικούς λαούς αφού ο σιωνιστικός μύθος λέει: «μια γη χωρίς ανθρώπους γινόταν προσφορά για ανθρώπους χωρίς γη». Πολλοί εβραίοι που ζουν σήμερα εκτός Ισραήλ δεν συμφωνούν με την ίδρυσή του και εναντιώνονται στην πολιτική του. Ο Παλαιστινιακός λαός έχασε την γη του τα σπίτια του και τα χωρία του κυριολεκτικά με εξόντωση. Σε πολλά χωρία σφαγιάστηκαν η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων τους. Και φυσικά το Ισραήλ δεν αρκέστηκε μόνο στα δεινά στους Παλαιστίνιους.

Το 1967 επιτίθεται στην Αίγυπτο και την Συρία και στρατιωτικά χτυπήματα κυριολεκτικά κάτω από την μέση, τον δυνατό εξοπλισμό και την στήριξη από τις Μεγάλες Δυνάμεις καταφέρνει σε 6 μέρες να βγάλει ηττημένες τις δύο Αραβικές χώρες ξαναμοιράζοντας τον χάρτη και την εκμετάλλευση της περιοχής. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν δεκαετίες πολέμου, με τον τέταρτο Αραβοϊσραηλινό πόλεμο το 1973, την εισβολή στο Λίβανο το 1982, το μαντρόσκυλο των Μεγάλων Δυνάμεων δεν έχανε ευκαιρία να επιτίθεται για τα συμφέροντα τους.

Οι Παλαιστίνιοι όμως δεν έχασαν ποτέ το κάστρο της Αντίστασης. Το 1959 ο Γιασέρ Αραφάτ ίδρυσε την Φατάχ(Νίκη) που έφτασε να γίνει ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης που όπως έλεγε ο ίδιος «βασίζεται στο τουφέκι και στον κλάδο ελιάς». Στις γραμμές της κέρδισε πολλούς αντιστασιακούς Παλαιστίνιους, στην δεκαετία του ‘80 ειδικά, όμως οι δυνατότητες που ήθελε να δώσει στον αγώνα σταματούσαν στις διπλωματικές διεκδικήσεις για δύο κράτη. Ακόμα και στην πρώτη Ιντιφάντα το 1988 ο Αραφάτ χρησιμοποίησε την εξέγερση για να πιέσει διπλωματικά το Ισραήλ και τις ΗΠΑ φτάνοντας το 1993 να ανακηρύσσει την Παλαιστίνη ανεξάρτητο κράτος και να αναγκάζει το Ισραήλ να έρθει σε συμφωνία με την PLO καθώς η εξέγερση είχε εκτός από νεαρούς που πολεμούσαν με πέτρες, απεργίες που είχαν παραλύσει τα Κατεχόμενα. Την επόμενη χρονιά ο Αραφάτ αναγνώρισε και την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ θέλοντας να δώσει σημάδια ειρήνης με τους Ισραηλινούς. Όμως αντίθετα αυτοί έπνιξαν στο αίμα την ιντιφάντα.

Όχι μόνο αυτό, αλλά και όλη την υπόλοιπη περίοδο χρησιμοποιούσε τον αποκλεισμό των συνόρων για να στερέψει την παλαιστινιακή οικονομία η οποία πληγωνόταν από μονοπώλια, από γραφειοκρατίες που επέβαλε ο αποκλεισμός και μεγάλα έξοδα για τις δυνάμεις ασφαλείας με επτά οργανώσεις οι οποίες όλο αυτό το διάστημα κατηγορούνται για διώξει κ παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους ίδιους τους αγωνιστές της αντίστασης στην Παλαιστίνη. Ακόμα και το όνομα της «ειρηνευτικής διαδικασίας» είχε καταντήσει μισητό στα αυτιά των Παλαιστινίων.

Η δεύτερη Ιντιφάντα τον Οκτώβρη του 2000 ήταν αναπόφευκτη εξέγερση που βρήκε τεράστια αλληλεγγύη από τους εργάτες της Αιγύπτου, του Μαρόκο που βγήκαν στέκονται μέχρι σήμερα αλληλέγγυοι στο κάστρο της αντίστασης στην Παλαιστίνη. Είναι μια απόδειξη ότι οι συμβιβασμοί και η πολιτική των ίσων αποστάσεων που κρατάει ένα κομμάτι της Αριστεράς ακόμα και σήμερα δεν οδηγεί σε λύση παρά μόνο σε περισσότερα προβλήματα. Σήμερα κάποιοι μιλούν για την Τρίτη Ιντιφάντα όμως η αλήθεια είναι πως αυτό που μπορεί πραγματικά να τσακίσει τους ιμπεριαλιστές είναι η αγώνες σε όλες τις Αραβικές χώρες.

Ο Μουμπάρακ, ο δικτάτορας της Αιγύπτου που πριν λίγο καιρό ξεσηκώθηκε θύελλα απέναντι του με απεργίες και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, κρατάει τα σύνορα με την Λωρίδα της Γάζας κλειστά και πυροβολεί στο ψαχνό όποιον τρέχει να τα περάσει θέλοντας να γλιτώσει από τους βομβαρδισμούς. Η Αντίσταση και η αλληλεγγύη πριν περίπου ένα χρόνο είχε ανοίξει τα σύνορα και βρήκαν καταφύγιο οικογένειες για να γλιτώσουν από τις στερήσεις και αγωνιστές της αντίστασης για να γλιτώσουν από τη σύλληψη. Ο πρωθυπουργός του Ιράκ, από την άλλη, αναγκάστηκε από τις μεγάλες διαδηλώσεις να ζητήσει κατάπαυση του πυρός. Το ίδιο και στον Λίβανο όπου έγιναν δυναμικά συλλαλητήρια από την Χεσμπολάχ.

Η αλληλεγγύη και ο αγώνας μπορεί να είναι ο κρίκος που θα δυναμώσει την αντίσταση απέναντι στους ιμπεριαλιστές. Στην Ελλάδα το αντιπολεμικό κίνημα βροντοφώναξε από τις πρώτες διαδηλώσεις μαζί με τους Παλαιστίνιους εδώ, να κλείσει η πρεσβεία του Ισραήλ. Η σύλληψη του μετανάστη που κατέβασε την σιωνιστική σημαία κάνει αυτό το αίτημα πιο επιτακτικό σε μια χώρα όπου η κυβέρνησή της το καλοκαίρι του 2008 παραχώρησε το Αιγαίο και στήριξε εξοπλιστικά την άσκηση του ισραηλινού στρατού «ένδοξος σπαρτιάτης» με σχέδιο δράσης πιθανή επίθεση στο Ιράν που δεχόταν απειλές από τις ΗΠΑ εκείνο το διάστημα. Μια κυβέρνηση όπου στο πόλεμο του Λιβάνου μέσα στις 33 μέρες που κράτησε έτρεξε να στείλει τρεις φρεγάτες για στήριξη του Ισραήλ στο λιμάνι της Χάιφα που φοβόντουσαν για επίθεση. Και μαζί με τους συμμάχους στην ΕΕ θέλουν να τραβήξουν το αυτί της Χαμάς για την αντιστασιακή δράση ως κυβέρνηση για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Ο ρόλος της Αριστεράς είναι με κάθε τρόπο να σταθεί στο ταξικό στρατόπεδο που πρέπει. Η διάλυση του κράτους του Ισραήλ είναι η πρώτη αφετηρία. Δεν είναι παραφροσύνη να διαλυθεί κάτι που δημιουργήθηκε με παραφροσύνη. Παραφροσύνη είναι να εξαφανίζεις 360 ζωές σε τρεις μέρες μόνο. Τα εγκλήματα και τις δολοφονίες του Ισραήλ τις πληρώνουμε με περισσότερους εξοπλισμούς άρα και μεγαλύτερη κρίση στην περίοδο που διανύουμε. Εμείς πρέπει να συντονίσουμε και να οργανώσουμε τον αγώνα για καλύτερη παιδεία, υγεία, καλύτερους μισθούς, δικαιώματα και ελευθερία και να στείλουμε τον πόλεμο και την κέρδη τους στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας τους.

Συνεχείς βίντεο ενημέρωσης συντονισμένο από το digitalship.shiptogaza.gr

Η Συνέντευξη τύπου της πρωτοβουλίας "Ενα καράβι για την Γάζα" 1/6 με τα 6 μέλη που απελάθηκαν από το Ισραηλ

Ενα καράβι για την Γάζα: www.shiptogaza.gr
Ολα τα σκίτσα ανήκουν στον Carlos Latuff

ΔΝΤ και ΕΕ είσαστε στο ίδιο μπλοκ

2010-04-27T01:56:00.017+03:00

Δημοσίευμα στην εργατική αλληλεγγύη Νο913 Τετάρτη 21 Απρίλη 2010

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έρχεται στις 21 Απρίλη (τι σημαδιακή ημερομηνία!) και δεν σκοπεύει να φύγει. Για αυτό κανένας δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία. Όλη η φιλολογία της κυβέρνησης για τα «σκληρά πλην όμως αναγκαία μέτρα» τα οποία, υποτίθεται, ότι θα μας έσωζαν από τους κερδοσκόπους αποδείχτηκαν μάταια: τη Δευτέρα 19 Απρίλη, μια βδομάδα μετά τους πανηγυρισμούς για «το σαρανταπεντάρι» οι τιμές των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά έκαναν μια ακόμα βουτιά και το διαβόητο spread (η διαφορά ανάμεσα στα επιτόκια με τα οποία δανείζεται το ελληνικό και το γερμανικό δημόσιο) έσπασε ένα ακόμα ρεκόρ. Την Τρίτη έφτασε τις 485 μονάδες βάσης. Η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και του ΔΝΤ είναι, δίχως αμφιβολία, πια απλά θέμα χρόνου.

Οι όροι που θέτουν οι «φίλοι» και οι «εταίροι» μας για αυτή τη «βοήθεια» θα είναι πραγματικά δρακόντειοι. Ανάμεσα στα μέτρα που προβλέπουν οι εφημερίδες είναι η κατάργηση κάθε περιορισμού στις απολύσεις, η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, η απόλυση χιλιάδων «συμβασιούχων» με κύριους άξονες την υγεία και την παιδεία, η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης -όλα όσα χρόνια τώρα ονειρεύονται τα αφεντικά στην Ελλάδα αλλά δεν έχουν, χάρη στη μαζική αντίσταση, καταφέρει να επιβάλλουν.

Θύελλα

Τα μέτρα αυτά θα ξεσηκώσουν θύελλα -για αυτό δεν έχει επίσης κανένας την παραμικρή αμφιβολία. Ακόμα και οι συντηρητικές νεοφιλελεύθερες διεθνείς οικονομικές εφημερίδες, σαν το Economist και τη Financial Times αναγκάζονται τώρα να παραδεχτούν ότι τα μέτρα, με ή χωρίς το ΔΝΤ, έχουν πολύ μικρές πιθανότητες να εφαρμοστούν. Η αιτία, η «πολύ μικρή όρεξη του ελληνικού πληθυσμού για δομικές μεταρρυθμίσεις» όπως έγραφε χαρακτηριστικά η Financial Times.

Η λαϊκή οργή έχει αναγκάσει ακόμα και τη Νέα Δημοκρατία -που δεν έχει πάψει ούτε στιγμή να στηρίζει τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης- να προσπαθεί να πάρει, έστω λεκτικά, αποστάσεις: η κυβέρνηση, λέει τώρα ο Σαμαράς, δεν έπρεπε να καταφύγει στο ΔΝΤ. Η αναζήτηση βοήθειας θα έπρεπε να αναζητηθεί μόνο από τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

Το πρόβλημα θα ήταν μικρό αν αυτή η δημαγωγία για την «καλή» ΕΕ σε αντιπαράθεση με το «κακό» ΔΝΤ περιοριζόταν μόνο στα πλαίσια της Δεξιάς. Τον ίδιο ακριβώς, όμως, μύθο καλλιεργούν, μήνες τώρα και τα «προοδευτικά» ΜΜΕ αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς γύρω κύρια από την ανανεωτική πτέρυγα (αλλά όχι μόνο αυτήν) του Συνασπισμού.

Είναι αλήθεια ότι οι απόψεις του ΔΝΤ και της ΕΕ είχαν σημαντικές αποκλίσεις μέσα στους τελευταίους μήνες. Οι εκτιμήσεις της Κομισιόν αλλά και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) για την κατάσταση της διεθνούς οικονομίας και την εξέλιξη της κρίσης ήταν πολύ πιο αισιόδοξες από ότι του ΔΝΤ. Η κρίση των ελληνικών ομολόγων πυροδοτήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη από την ανακοίνωση του Ζαν Κλοντ Τρισέ, του διοικητή της ΕΚΤ, για την «στρατηγική εξόδου» και την σταδιακή άρση, από το τέλος του 2010, των έκτακτων μέτρων στήριξης της οικονομίας που είχε υιοθετήσει πριν από ένα χρόνο. Το ΔΝΤ διαφωνούσε: η κρίση δεν έχει περάσει ακόμα, έλεγε. Η διεθνής οικονομία θα βυθιστεί στο χάος αν σταματήσετε τα έκτακτα μέτρα.

Η κατάρρευση του Ντουμπάι και η κρίση των ελληνικών ομολόγων έδειξε ότι η απαισιοδοξία του ΔΝΤ βρισκόταν πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα από ότι οι εκτιμήσεις της Κομισιόν και της ΕΚΤ. Τον Μάρτη ο Τρισέ αναγκάστηκε να παραδεχτεί, εμμέσως, το λάθος του δηλώνοντας ότι η ΕΚΤ θα συνεχίσει και μετά το τέλος του 2010 να δέχεται «υποβαθμισμένα» ομόλογα, σαν τα ελληνικά, σαν εγγύηση για νέα δάνεια προς τις εμπορικές τράπεζες. Η στρατηγική εξόδου, με άλλα λόγια αναβάλλεται.

Το ζήτημα όμως των εκτιμήσεων έχει ελάχιστη μόνο σημασία. Γιατί πίσω από τις διαφωνίες τους και οι δύο οργανισμοί έχουν τον ίδιο στόχο: να σώσουν το τραπεζικό σύστημα από μια ενδεχόμενη κατάρρευση, φορτώνοντας τον λογαριασμό στους εργάτες και τους φτωχούς.

Αντιδραστικός

Η ΕΕ, παρά τις φιλολογίες για τα «ευρωπαϊκά κεκτημένα» ή την «Ευρώπη των λαών» δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο πέρα από ένας αντιδραστικός διεθνής οργανισμός ευρωπαϊκών διαστάσεων, στημένος στα πρότυπα του ίδιου του ΔΝΤ.

Το Σύμφωνο Σταθερότητας, για παράδειγμα, που απαγορεύει σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρωζώνης να έχει ελλείμματα πάνω από το 3% του ΑΕΠ δεν ήταν ούτε κατά ένα χιλιοστό πιο ελαστικό απέναντι στις κοινωνικές ανάγκες από ότι τα προγράμματα «δομικής προσαρμογής» που επέβαλλε το ΔΝΤ στις χώρες που αναλάμβανε να «σώσει». Η μόνη διαφορά ήταν ότι η ΕΕ επέβαλλε τους όρους της σε χώρες σχετικά πλούσιες και αναπτυγμένες ενώ το ΔΝΤ στον εξαθλιωμένο, βουτηγμένο στα χρέη Τρίτο Κόσμο. Η κρίση, όμως, βυθίζει τώρα ακόμα και τις αναπτυγμένες χώρες στο χρέος -για αυτό ζητάνε ξαφνικά οι «εταίροι» μας την «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ.

Ούτε θα έπρεπε, όμως, οι δημαγωγίες του Σαμαρά να κάνουν οποιονδήποτε να πιστέψει ότι η άρχουσα τάξη εδώ στην Ελλάδα και το κόμμα της απειλούνται, με οποιανδήποτε τρόπο, από το ΔΝΤ. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου -κατά κανόνα δισεκατομμύρια που έχουν οι ίδιες δανειστεί από την ΕΚΤ με εξευτελιστικά επιτόκια.

Με απλά λόγια, οι ελληνικές τράπεζες αποτελούν ένα σεβαστό κομμάτι των κερδοσκόπων που λυμαίνονται χρόνια τώρα τα ελλείμματα του δημοσίου και ένα εξίσου σεβαστό κομμάτι των εκβιαστών που απαιτούν, σε κάθε δημοπρασία ελληνικών τίτλων, ολοένα και πιο αστρονομικά επιτόκια: οι έλληνες τραπεζίτες έχουν, όπως και ο συνάδελφοι τους στη Γερμανία και τη Γαλλία εναποθέσει όλες τους τις ελπίδες στο ΔΝΤ για να εισπράξουν τα λεφτά που τους «χρωστάει» το ελληνικό κράτος. Σε αυτή την απάτη συνεργάζεται η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και για αυτό, ό,τι κι αν γίνει στην οικονομία, βαδίζει προς την πολιτική χρεοκοπία.

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μην πληρώσουμε εμείς τον λογαριασμό της κρίσης: η αντίσταση. Η αντίσταση ενάντια στα μέτρα «σταθεροποίησης» της κυβέρνησης -που μόνο την σταθεροποίηση δεν έχουν φέρει. Η αντίσταση ενάντια στις απολύσεις τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Η αντίσταση ενάντια στις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό. Η αντίσταση ενάντια στο ΔΝΤ και την ΕΕ και τη «βοήθεια» και τα «μέτρα» και τους «όρους» και τους εκβιασμούς τους.

Ούτε ευρώ

Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ υποστηρίζουν ότι χωρίς τα μέτρα αυτά οδηγούμαστε στην καταστροφή. Ότι οι θυσίες είναι προϋπόθεση για να ανατραπεί το κλίμα στις αγορές και να μπορεί η χώρα να δανειστεί αυτά που χρειάζεται. Τι σημαίνει όμως αυτό το «χρειάζεται»; Τα δανεικά η κυβέρνηση δεν τα χρειάζεται για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις -αυτά να τα κόψει θέλει, όχι να τα χρηματοδοτήσει. Τα δανεικά τα χρειάζεται για να ανακυκλώσει το χρέος, για να πληρώσει τα ομόλογα που «ωριμάζουν», για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους παλιούς δανειστές-κερδοσκόπους. Για να μην μείνουν οι τραπεζίτες «μας» έξω από τα μεγάλα κόλπα.

Η απάντησή μας μπορεί να είναι μόνο μία: Ούτε μια δεκάρα για αυτά τα τρωκτικά του ανθρώπινου μόχθου. Ούτε ένα ευρώ στους τραπεζίτες, τους μεγαλοαπατεώνες και μεγαλοτοκογλύφους, ούτε ένα σεντ στην Γκόλντμαν Σακς και τους διεθνείς ή εγχώριους μιμητές της. Μα αυτό σημαίνει στάση πληρωμών, απειθαρχία απέναντι στους διεθνείς κανόνες, επανάσταση μας λένε. Ναι ακριβώς αυτό σημαίνει. ΄Εχει να προτείνει κανείς κάποιον άλλο ρεαλιστικό δρόμο;

Η εργατική αλληλεγγύη μας καλέι στον ΜΑΡΞΙΣΜΟ 2010

Μικρά απομνημονεύματα ενός καπετάνιου του ΕΛΑΣ στον Πύργο Ηλεία

2010-01-21T18:26:00.001+02:00

Από το χειρόγραφο του Κωνσταντίνου Γεωργιόπουλου (Κρούτσεφ)

«Μικρή Μόσχα» είχαν ονομάσει στη κατοχή το χωριό μου, τη Σαλμώνη Ηλείας (παλιό Κούκουρα) που απέχει 8-9χλμ ανατολικά του Πύργου. Το όνομα αυτό το πήρε γιατί είχε πολλούς οργανωμένους στο ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ όπως λέγαμε τότε τις οργανώσεις μας.

Μετά την οπισθοχώρηση των τιμίων στρατευμάτων μας από την Αλβανία και Ανατολική Μακεδονία ήλθαμε όλοι στο χωριό μας. Η καρδιά μας βέβαια ήταν βαριά, όχι από τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες, αλλά γιατί βλέπαμε τους νικητές νικημένους και μάλιστα μέσα στις πόλεις και στα χωριά μας ακόμη να σουλατσάρουν οι καραμπινιέροι με τους κοκορόφτερους Ιταλούς να λύνουν και να δένουν, και να κάνουν ότι θέλουν.

Δεν άργησε όμως πολύ που φάνηκε η ημέρα της εκδικήσεως. Οι μεγάλοι πατριώτες έφτιαξαν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και στην συνέχεια τον ΕΛΑΣ που εξαπλώθηκε αμέσως σε όλη την χώρα σε πόλεις και χωριά και οργανώθηκε σχεδόν όλος ο κόσμος. Άλλο αν μετά το οι «μεγάλοι» μας σύμμαχοι, οι Αγγλοι, μεταχειρίστηκαν όλα τα άτιμα και πρόστυχα μέσα να σαμποτάρουν τον αγώνα μας με τον Ζέρβα, Σούρλα, Παπαδόγγονες, Βρεττάκους, τον Καραχάλιο στον τόπο μας και τόσους άλλους σε όλη την χώρα. Εμείς όμως με τον ΕΛΑΣ και τις καλές οργανώσεις μας τους αντιμετωπίσαμε σθεναρώς σε βουνά και κάμπους, πόλεις και χωριά.

Μεταξύ των πολλών που βγήκαν στο βουνό ήμουν και εγώ, αφού εργάσθηκα δραστήρια στην οργάνωσή μου με τις τριανδρίες που είχαμε τότε και ως σύνδεσμος με διπλανές οργανώσεις. Το καλοκαίρι του 1943 βγήκα στο 3ο τάγμα της Ηλείας με διοικητή των αείμνηστο Ηλία Κονδύλη και διμοιρίτη τον αείμνηστο Γιώργο Βαρελά. Εκεί ο καπετάν Λάμπρος (Απόστολος Παναγιωτόπουλος) με βάφτισε καπετάν Βιλαέτη, το όνομα του οπλαρχηγού του Θ. Κολοκοτρώνη στον Πύργο και σκοτώθηκε στην μάχη που δόθηκε στην τοποθεσία κακορόπι και πέσι της Σαλμώνης.

Δεν πέρασε πολύς χρόνος, όπου μια μέρα που είμαστε έξω από το Λατζόι, συγκεκριμένα στο πτύλο του καρνέση, έρχεται ένας αξιωματικός του Καραχάλιου (υποθέτω ονόματι Τσίλιας) και ζητάει επίμονα τον Ταγματάρχη. Είπαν πολλά και δίαφορα μεταξύ τους και έφυγε. Ο Καραχάλιος ηγείτο άλλου αντάρτικου τμήματος ονόματι ΒΑΜ, Βασιλικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, που δρούσε και αυτό στην Ηλεία. Μετά από λίγες μέρες φύγαμε κι εμείς, για την ορεινή Ηλεία και φθάσαμε στου Λαλα. Εγώ με την ομάδα μου πήγαμε δίπλα στο Δούκα ως πλαγιοφυλακή. Εκεί μάθαμε το τι διέδιδαν οι εθνικόφρονες αντάρτες του Καραχάλιου εις βάρος των ΕΛΑΣιτών και ΕΑΜιτών. Πως είμαστε κλέφτες, ανήθικοι εκβιαστές, δολοφόνοι και τόσα άλλα που μας τα έλεγαν πρόσωπα που δεν είχαν καμιά σχέση με την οργάνωσή μας αλλά διαπίστωσαν τη διαφορά από τα λόγια και τους τρόπους μας από την πρώτη επαφή αφού εκεί δεν υπήρχε μέχρι τότε οργάνωση του ΕΑΜ και δρούσε μόνο το ΒΑΜ.

Τα άλλα τμήματά μας, Ηλείας και Αχαϊας πήγαν προς τη Γορτυνία όπου είχαν συγκεντρωθεί τα τμήματα του Καραχάλιου-Βρεττάκου με σκοπό να κτυπηθούν γιατί αυτό το μήνυμα είχε φέρει ο αξιωματικός στο Λατζόι. Πράγματι έγινε η σύγκρουση στα χωριά Πυργάκι, Γαργενίκο της Αρκαδίας και οι αντίπαλοί μας τράπηκαν σε φυγή. Τους καταδίωξαν οι ΕΛΑΣίτες, τους κύκλωσαν στην Πετρίνα όπου και τους διέλυσαν.

Απ’ ότι μάθαμε, οι μαχητές του Καραχάλιου βγήκαν στο βουνό νομίζοντας ότι εκτελούν πατριωτικό σκοπό και θα χτυπήσουν και αυτοί τους Γερμανούς. Αλλά μια μέρα στη Βυτίνα που ήρθαν φάτσα με φάτσα με Γερμανούς και πήγαν να πάρουν θέσεις βάλλοντος, ο αξιωματικός τους τούς καθησύχασε πως οι Γερμανοί δεν τους κτυπούν γιατί είναι σύμμαχοί τους και κοινός εχθρός τους είναι μόνο οι ΕΛΑΣίτες και οι οργανώσεις του ΕΑΜ. Οι περισσότεροι γύρισαν σπίτι τους ντροπιασμένοι μεν αλλά και αδρανείς. Ακολούθως και εμείς περάσαμε στην Αρκαδία γυρίζοντας βέβαια στα χωριά που είχαν επηρεάσει τα τμήματα του Καραχάλιου και να εξυψώσουμε το ηθικό τους που κάπως είχε κλονισθεί από την απουσία μας.

Πρώτη μάχη κι επαφή με Γερμανούς από ΕΛΑΣίτες στην Ηλεία έγινε τέλη Οκτώβρη στο δρόμο Πύργου – Ολύμπια – Τρίπολης κοντά στο χωριό Μουριά. Βρισκόμασταν στο χωριό Λούβρο και περνώντας ένας Πυργιώτης φορτηγατζής με το φορτηγό του τον παρακαλέσαμε να μας πάει στην Μοιράκα κοντά στα Ολύμπια και μας έκανε την χάρη. Περνώντας από τη Μουριά προχωρώντας μέσα σε ελαιώνες βλέπουμε μπροστά τζιπ Γερμανικό που το ακολουθούσαν 2 φορτηγά. Εμείς βέβαια φωνάζαμε στον οδηγό «γερμανοί» και σταματάει. Οι Γερμανοί πάλι βλέποντάς μας φώναζαν «πάρτιζαν» και σταματάνε κι αυτοί. Δίπλα μας ο Αλφειός ποταμός. Ενώ εμείς κατεβαίνοντας πρώτοι πιάναμε το βουνό εκείνοι πιάνουν την ποταμιά.

Ο Βαρελάς μας λέει να φύγουμε γιατί μπορεί πίσω να έρχονται κι άλλοι πολλοί και να μας ξεκάνουν αφού είμαστε όλοι και όλοι 22 ανδρες με οπλισμό μηδέν, κολοκοτρωνέϊκο. Εμείς όμως επιμείναμε και τους κτυπήσαμε με αποτέλεσμα να τους συλλάβουμε όλους ζωντανούς πλην ενός που στην αναμπουμπούλα έφυγε προς τον Πύργο. Μετά ανεβήκαμε όλοι στα αμάξια τους και πήγαμε στο χωριό Ξηρόκαμπος.

Αυτό ήταν το βάπτισμα του πυρός στην Ηλεία με τους Γερμανούς και μάλιστα χωρίς να χυθεί αίμα, άλλο αν οι Γερμανοί στον Πύργο φοβέριζαν ότι θα τον κάψουν κι αναγκάστηκε ο αείμνηστος δεσπότης Αντώνιος να μεσολαβήσει να τους παραδώσουμε όπως κι έγινε. Επειδή όμως επέστρεψαν άοπλοι τους μετέφεραν αμέσως στην Πάτρα όπου τους εκτέλεσαν 8 στον αριθμό.

Δεν πέρασε πολύς καιρός που είμαστε στου Μάγειρα, χωριό μικρό επικείμενο στο δρόμο Πύργου – Λαλα – Δίβρη. Για να μην ενοχλούμε τους χωρικούς μέναμε στο σχολείο που ήταν δίπλα στο δρόμο. Ένα πρωί, 9 ή 10 Δεκέμβρη, ο νέος διμοιρίτης μας ονόματι Ντίνος Βλάχος, για να δείξει πως είναι κι αυτός δραστήριος μας κάνει συναγερμό. Δεν πέρασε ώρα που βλέπουμε μακρυά στο δρόμο προς Πλάτανο, θαμπά, φώτα αυτοκινήτου και θόρυβο μοτοσυκλέτας. «Γερμανοί» λέμε και αμέσως συνταχθήκαμε σε θέσεις μάχης. Όταν το αμάξι με την μοτοσυκλέτα έφθασαν στην άκρη της ποταμιάς του Κλαδέος σε απόσταση 100 – 150 μέτρα από μας αρχίσαμε να τους βάλουμε. Ο οδηγός της μοτοσυκλέτας κάνοντας να γυρίσει πίσω χτυπήθηκε αλλά είναι άγνωστο πόσοι ακόμα. Στην συνέχεια κάναμε ένα άλμα μέσα στην ποταμιά καλυμμένοι βέβαια από σαμακίες και ξεφάρες, για να πιάσουμε τους υπόλοιπους όπως είχε γίνει και στην προηγούμενη συμπλοκή μας.

Για καλή μας τύχη στο χωριό αυτό ήταν και ο διοικητής του Τάγματος Κονδύλης. Ακούγοντας τις μπαταριές μας σηκώθηκε και έχοντας καλή θέα από το σπίτι που ήταν, βλέπει στο βάθος του δρόμου σε απόσταση 1000 – 1200 μέτρα φάλαγγα Γερμανών που κατέβαιναν από τα αμάξια τους, χωρίζονταν σε 3 τρεις ομάδες να έλθουν τυφλωτικά να μας πιάσουν. Αμέσως στέλνει έναν βαθμοφόρο που με τις φωνές του τύπου διαταγής και τα παρακάλια του να φύγουμε γιατί μας κυκλώνουν άλλοι Γερμανοί, υποχωρήσαμε για την θέση πουλί όπως μας είπε, με μεγάλη προσοχή. Πρωτού φθάσουμε όμως στο υποδειχθέν σημείο άρχισε το πυροβολικό τους να γαζώνει το δάσος μπροστά μας, οπότε κι εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση και πήγαμε βόρεια στο χωριό Κρυονέρι.

Η φάλαγγα αυτή των Γερμανών είχε ξεκινήσει από τον Πύργο με σκοπό να εγκλωβίσουν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου που συνεδρίαζε στην Δάφνη (Στρέλαβα) των Καλαβρύτων και ταυτόχρονα είχαν κινητοποιηθεί κι άλλοι από Πάτρα, Αίγιο, Τρίπολη. Αλλά ενώ όλοι τους πλησίασαν τον προορισμό τους, η φάλαγγα του Πύργου γύρισε από το Λάλα πάλι πίσω και τούτο γιατί εμείς στη συνέχεια αφού πλαισιωθήκαμε και με άλλα τμήματα του τάγματος του ΕΛΑΣ όπως αυτό του καπετάν Αγραφιώτη, προχωρήσαμε και τους μπήκαμε μπροστά για να δώσουμε τη μάχη στο Πούσι.

Το ίδιο βράδυ λοιπόν, αφού φάγαμε τον τραχανά μας στο Κρυονέρι βέβαια, ξεκινήσαμε, αλλά κατά τις 11 μας πιάνει βροχή. Εμείς όμως βαδίσαμε και φθάσαμε στις Μηλιές. Αφού μείναμε 2 ώρες μήπως σταματήσει η βροχή συνεχίσαμε την πορεία μας για το Πούσι πάντα υπό βροχή. Φθάνοντας ακολούθησε μια γερή νεροποντή και ξημερώνοντας σταμάτησε για να μας σβήσει τα χνάρια που πιθανώς να μας πρόδιδαν στους Γερμανούς που σε λίγο διάστημα έφθασαν. Εμείς βέβαια τους περιμέναμε κρυμμένοι μέσα στα ρύκια και τις κουμαριές που ήσαν, και είναι βέβαια και τώρα, δίπλα στο δρόμο.

Πράγματι δεν πέρασε πολύ ώρα που ακούσαμε βόμβο μοτοσυκλέτας να πλησιάζει στο μέρος μας, αλλά και θόρυβο αυτοκινήτου. Μείναμε ακίνητοι ώσπου να φθάσουν μέσα στην ενέδρα μας. Αφού ήλθαν μη βλέποντας καμιά κίνηση ούτε τα χνάρια μας, κατέβασαν από τα αμάξια τους ανενόχλητοι 7 ποδηλατιστές που προχωρούσαν μέσα στην ενέδρα μας κουβεντιάζοντας και γελώντας μεταξύ τους. Αφού βγήκαν στο ξέφωτο της χαράδρας έριξαν μια φωτοβολίδα και μας έδωσαν το σύνθημα του πυρός και πως βαδίζουν ακίνδυνα αλλά μέσα σε 2-3 λεπτά είχαν όλοι σκοτωθεί.

Τους ποδηλατιστές τους υποδέχθηκε ο καπετάν Ξάνθος (Γιάννης Πονήρης) με το οπλοπολυβόλο της ΕΠΟΝ του τάγματος αλλά και εμείς οι παρευρισκόμενοι δεν μείναμε απαθείς, βοηθήσαμε ώστε να μην μείνει ένας ζωντανός. {σ.σ. το αυτοκίνητο ανατινάχθηκε και μαζί του καήκαν 3 στρατιώτες, 2 από την έκρηξη και ένας που πήρε φωτιά. Ολοι τους πιάστηκαν στον ύπνο γιατί τους είχαμε περικυκλώσει.} Αμέσως παίρνοντας τον οπλισμό τους, 4 μυδράλια, 3 ατομικά αυτόματα, μάουζερ με τα φυσίγγια τους κ.α., φύγαμε μέσα στην δασική Φολόη.

Δεν προλάβαμε να απομακρυνθούμε 200 μέτρα από το δρόμο και κατεύθανσαν από την Δίβρη 4 τανκς τα οποία στην διαδρομή τους μυδραλιοβολούσαν συνεχώς γιατί είχαν ακούσει την μάχη. Εριχναν στο γάμο του Καραγκιώζη που λέει η παροιμία. Εμας όμως μας βοήθησε πολύ και η ομίχλη που έπεσε πριν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε το σκοπό μας. {σ.σ. Μην βρίσκοντας στόχο τα τανκς, καθώς μας κάλυπτε η ομίχλη, μπορούσαμε να τα ανατινάξουμε και να απαντήσουμε στα πυρά. Αυτή την ομίχλη την λένε πούσι.} Γι αυτό την τοποθεσία την είχαν ονομάσει Πούσι, και δεν είχαν άδικο.

ΥΓ.σ.: 1.Η αφήγηση τελειώνει στο πούσι όχι όμως ο αγώνας και η δράση των ανταρτών. Στην περιοχή Πούσι δόθηκε μια μεγάλη μάχη με σχεδόν όλες τις δυνάμεις ΕΛΑΣ-ΕΑΜ όπου δεν επέζησε κανένας από τα Γερμανικά στρατεύματα. Σήμερα διατηρείται μνημείο στην μνήμη των λίγων αγωνιστών που έπεσαν και μέχρι πρόσφατα εκτελούν κάθε χρόνο τελετή. Σαν εγγονός του Κρούτσεφ τον θυμάμαι να κόβει δάφνες με ροζ και άσπρο ανθό στις βόλτες προς το κακορόπι για να φτιάξει το στεφάνι που θα κατέθετε στο μνημείο και όπως τον συνόδευα στις βόλτες τον συνόδευα και στον εορτασμό. Ημουν ακόμα πιτσιρικάς όταν θυμάμαι να συμμετέχουν σχεδόν όλοι οι επιζόντες του ΕΑΜ γυναίκες κ άντρες σε έναν εορτασμό που επισκέφτηκε τότε ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος γνωστός για την συμμετοχή του στον ΕΛΑΣ. Ο συγχωρεμένος δεν πρόλαβε καν να σθάσει στο μνημείο καθώς μια γυναίκα πετάχτηκε και άρχισε να του φωνάζει δυνατά "Εσύ έχεις το θράσος να έρχεσε εδώ; Μην τολμήσεις. φύγε!" και έφυγε αμίλητος.

2.Το όνομα Κρούτσεφ το πήρα από τους συγχωριανούς του, μεταπολεμικά το διάστημα που στην ηγεσία της ΕΣΣΔ ήταν ο Χρουστσιόφ, από τον οποίο προέρχεται νοηματικά, γιατί παρέμεινε πιστός στις γραμμές του ΚΚΕ.

Κρις Χάρμαν 1942-2009

2009-11-09T21:41:00.023+02:00

Δύο λόγια του Πάνου Γκαργκάνα από την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη για την ζωή και το έργο του σ.Κρις Χάρμαν. Δημοσιεύονται εδώ ως ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα ενός μαχόμενου θεωρητικού του μαρξισμού, σημαντικό για όλους όσους μπορούν να χρησιμοποιήσουν το πλούσιο έργο του, στη συγγραφή βιβλίων ιστορίας και πολιτικής. Στο τέλος παραθέτω απόσπασμα από την ομιλία του στην Ελλάδα στα πλαίσια του τετραήμερου Μαρξισμός 08 αφιερωμένο στα 40 χρόνια από τον Μαή ’68 στην κεντρική συζήτηση «Οι ακτιβιστές του Μάη έχουν το λόγο».

O Chris Harman στο φετσιβάλ Marxism 2009 του Λονδίνου

Ο επαναστατικός Μαρξισμός έχασε έναν από τους καλύτερους εκπροσώπους του.Ο Κρις Χάρμαν πέθανε από καρδιακή προσβολή το βράδυ της περασμένης Παρασκευής 6 Νοέμβρη στο Κάιρο όπου ήταν ομιλητής καλεσμένος από συντρόφους της Αιγύπτου. Ο ξαφνικός θάνατος του γέμισε με θλίψη όχι μόνο τους συντρόφους του στο SWP της Βρετανίας, στο ΣΕΚ και στις άλλες αδελφές οργανώσεις της Διεθνιστικής Σοσιαλιστικής Τάσης, αλλά και ένα μεγάλο φάσμα της Αριστεράς σε όλο τον κόσμο.

Γεννημένος το 1942 στην Αγγλία, ο Κρις Χάρμαν ήταν φοιτητής στο London School of Economics (LSE), όταν ξέσπασε το μεγάλο κύμα των καταλήψεων ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και ενώθηκε με το διεθνές κίνημα του Μάη 68 που ξεκίνησε στη Γαλλία αλλά αγκάλιασε όλο τον κόσμο. Μέλος ήδη των Διεθνών Σοσιαλιστών (IS), της οργάνωσης από την οποία προήλθε το SWP, ο Κρις έφερε σε εκείνο το κίνημα τα πιο πολύτιμα εφόδια.

Σε μια καινούργια επαναστατική αριστερά που τότε αναγεννιόταν και έψαχνε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με τη σοσιαλδημοκρατία και τον σταλινισμό, ο Χάρμαν είχε ήδη προλάβει να δώσει σημαντική συμβολή. Το φυλλάδιό του με τίτλο «Πώς Χάθηκε η Ρώσικη Επανάσταση» στοιχειοθετούσε βήμα-βήμα την πορεία από τα ύψη της Οκτωβριανής επανάστασης στα τάρταρα της σταλινικής αντεπανάστασης, καταγράφοντας την αιμορραγία της ρώσικης εργατικής τάξης που υπονόμευσε την εξουσία της και καταρρίπτοντας τους ισχυρισμούς ότι ο Λένιν οδήγησε στον Στάλιν.

Παράλληλα, σε ένα δεύτερο σημαντικό κείμενο εκείνης της περιόδου με τίτλο «Κόμμα και Τάξη», ο Κρις ξεκαθάριζε τους λογαριασμούς με όσους ήθελαν να πετάξουν την αντίληψη του Λένιν για το επαναστατικό κόμμα μαζί με τα απόνερα του σταλινισμού. Οι επαναστάτες δεν μπορούσαν να είναι απλοί κινηματίες χωρίς δικό τους κόμμα, ούτε μπορούσαν να πισωγυρίσουν στις σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις ενός πολυσυλλεκτικού κόμματος ικανού να κερδίζει εκλογές αλλά να προδίδει επαναστάσεις.

Για μας τους συντρόφους του, που φτιάξαμε την ΟΣΕ και αργότερα το ΣΕΚ στην Ελλάδα, εκείνη η περίοδος ήταν η αφετηρία που σημάδεψε την πορεία μας. Ο Κρις Χάρμαν ήταν συμφοιτητής με συντρόφισσες και συντρόφους από την Ελλάδα στο LSE, μαζί συμμετείχαν και στην κατάληψη της Σχολής αλλά και στην κατάληψη της ελληνικής Πρεσβείας στο Λονδίνο τον Απρίλη του 1967, αμέσως μετά το πραξικόπημα της χούντας των συνταγματαρχών.

Όπως και πολλοί άλλοι αγωνιστές από την Ελλάδα εκείνη την εποχή, κουβαλούσαν την εμπειρία της ελληνικής έκρηξης του κινήματος που κορυφώθηκε με τα Ιουλιανά του 1965 και προηγήθηκε από την έκρηξη του Μάη του 68. Εκείνες οι εμπειρίες της πρώτης ρήξης με το ρεφορμισμό στην Ελλάδα συναντήθηκαν με τις κρυμμένες επαναστατικές παραδόσεις που ξαναέφερναν στο φως του κινήματος ο Χάρμαν και οι σύντροφοι του. Αντλούμε από την προωθητική δύναμη αυτού του συνδυασμού μέχρι σήμερα.

Ο Χάρμαν πήρε τη θεωρία του Τόνι Κλιφ για τον Κρατικό Καπιταλισμό στη Ρωσία και την επεξεργάστηκε για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Το βιβλίο του «Γραφειοκρατία και Επανάσταση» αποκάλυψε τις ρίζες των εργατικών εξεγέρσεων στην Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968, στην Ανατολική Γερμανία το 1953 και στην Πολωνία το 56, το 68 και ξανά το 1980-81, πολύ πριν από την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων το 1989.

Ο Κρις δεν αποδείχθηκε λαμπρός μαθητής του Κλιφ μόνο στις θεωρητικές επεξεργασίες. ΄Εγινε στήριγμα της οικοδόμησης του SWP, όχι μόνο στα χρόνια της ορμητικής ανόδου του κινήματος στη δεκαετία του 1970, αλλά και στα δύσκολα χρόνια της Θάτσερ και της κάμψης για την επαναστατική αριστερά διεθνώς. ΄Εγινε διευθυντής της εφημερίδας Socialist Worker επί 25 χρόνια και δίδαξε κυριολεκτικά πόσο πολύτιμο εργαλείο είναι η επαναστατική εφημερίδα για τους μαρξιστές που παραμένουν πιστοί στην αντίληψη ότι ο μαρξισμός είναι οδηγός για δράση. Για μας εδώ στην Εργατική Αλληλεγγύη, η εφημερίδα του Κρις Χάρμαν ήταν και παραμένει πρότυπο.

Τα δημοσιογραφικά καθήκοντα δεν εμπόδισαν τον Κρις να συνεχίσει τη θεωρητική προσφορά του. Το βιβλίο του για τον Μάη του 68 ήταν μια πολύτιμη συμβολή για να βλέπουμε εκείνη την έκρηξη όχι σαν μια «γαλλική στιγμή» του κινήματος, αλλά σαν μια ολόκληρη διεθνή δεκαετία που αγκάλιασε την Ευρώπη από το Παρίσι ως την Πράγα και από την Ιταλία και την Πορτογαλία ως την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. απλωσε το πανόραμα του κινήματος και στο Μεξικό και την Αργεντινή, βοηθώντας την επαναστατική αριστερά που υποχωρούσε μετά την έφοδο στους ουρανούς να αφομοιώσει τα διδάγματα και να βρει τις αντοχές να συνεχίσει.

Το Μάη του 1988, όταν η ΟΣΕ τιμούσε την εικοστή επέτειο του Μάη με ένα τριήμερο που εγκαινίασε το «θεσμό» των τριήμερων του «Μαρξισμού», ο Κρις Χάρμαν ήταν στην Αθήνα μαζί μας. Και από τότε ήρθε ξανά και ξανά για να στηρίξει αυτή την προσπάθεια, αλλά και για να ρουφήξει, όπως έλεγε ο ίδιος, τις εμπειρίες του κινήματος στην Ελλάδα.

Όπως πάντα, ο Κρις δεν περιορίστηκε στο να υποστηρίζει την αναγκαιότητα της οικοδόμησης ενός επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης. Πήρε την εμπειρία της Γερμανικής Επανάστασης του 1918-23 και την μετέφερε σε ένα βιβλίο που μέσα από κάθε σελίδα του αναβλύζει ο ρόλος του κόμματος για μια νικηφόρα στρατηγική και ταχτική στην εργατική επανάσταση. Με τεράστια υπομονή και επιμονή, με έναν αξιοθαύμαστο πλούτο ιστορικής γνώσης, φρόντιζε να προμηθεύει τους συντρόφους του με τα καλύτερα ιστορικά παραδείγματα που μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση των δυσκολιών της επαναστατικής δράσης μέσα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Η έκταση των ιστορικών μελετών του φάνηκε συγκεντρωμένη στο βιβλίο του για την Παγκόσμια Ιστορία. Από τις πρωτόγονες κομμουνιστικές κοινωνίες μέχρι τις επαναστάσεις του εικοστού αιώνα, ένα εκπληκτικό πανόραμα με όλα τα περάσματα από την Αρχαιότητα στη Φεουδαρχία και από το Μεσαίωνα στην Αναγέννηση και στις αστικές επαναστάσεις, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στην Κίνα και τις χώρες του Ισλάμ, στην Αφρική και στην Ασία και στην Αμερική από τους Ίνκας μέχρι τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μια δουλειά που θα τη ζήλευαν πολλοί ακαδημαϊκοί, από έναν επαναστάτη που προτίμησε να παραμείνει επαγγελματικό στέλεχος του SWP όλη του τη ζωή. ΄Ένα έργο ποτισμένο από την αρχή ως το τέλος από την προσπάθεια να υπερασπιστεί την αντίληψη του Μαρξ και του Ένγκελς για τον ιστορικό υλισμό.

Πάνω από όλα, όμως, εκείνο που χωρίς αμφιβολία σημαδεύει την προσφορά του Κρις Χάρμαν στο διεθνές κίνημα τα τελευταία χρόνια είναι η συμβολή του στην οικονομική θεωρία του Μαρξ. Ανάμεσα στη μεγάλη οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1970, που σημάδεψε το τέλος της μεταπολεμικής επέκτασης του καπιταλισμού, και στο ξέσπασμα της σημερινής παγκόσμιας οικονομικής κρίσης μεσολαβούν περίπου 35 χρόνια. Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και τον «θρίαμβο του καπιταλισμού» το 1989, ήταν πολύ δύσκολο να παραμείνει κάποιος πιστός στην εκτίμηση του Μαρξ ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που κουβαλάει μέσα του την τάση προς τις κρίσεις. Στη δεκαετία του 1990, στα χρόνια του Κλίντον, της «νέας οικονομίας» και του «μάγου Γκρίνσπαν» ήταν εύκολο να κυριαρχήσουν οι ιδέες ότι οι αλλαγές του καπιταλισμού έχουν αφήσει πίσω τους τις κρίσεις. Ο Κρις αντιστάθηκε σε αυτόν τον πειρασμό, όχι με δογματικό τρόπο, αλλά με επίπονη προσπάθεια να επικαιροποιεί τις βασικές ιδέες του Μαρξ. Με άρθρα και πολεμικές από τις σελίδες του περιοδικού Διεθνής Σοσιαλισμός (ISJ) του οποίου ήταν διευθυντής τα τελευταία χρόνια, με τα βιβλία του για την Οικονομία του Τρελοκομείου, με αντιπαραθέσεις σε συνέδρια και συζητήσεις κατάφερε να δώσει στο νέο αντικαπιταλιστικό κίνημα του 21ου αιώνα τα εργαλεία για να κατανοήσει τη νέα μεγάλη οικονομική κρίση που ξέσπασε. Το τελευταίο του βιβλίο, Zombie Capitalism, συμπυκνώνει αυτό το έργο πολλών δεκαετιών.

Ο Χάρμαν κλείνει την προσφορά του στην υπόθεση του επαναστατικού σοσιαλισμού, όπως την ξεκίνησε. Ο νεαρός φοιτητής του LSE βοηθούσε το κίνημα του 68 να βρει τις απαντήσεις για το νήμα της επανάστασης που είχε κόψει ο σταλινισμός. Ο ώριμος Χάρμαν του Zombie Capitalism βοηθάει μια νέα γενιά να βρει τις αντιφάσεις του συστήματος που θέλει να ανατρέψει.

Όσοι πορευτήκαμε πλάι του σε αυτό το ταξίδι, θρηνούμε το χαμό του, αλλά περηφανευόμαστε για την κληρονομιά που αφήνει πίσω του. ΄Οσοι θέλουν να συνεχίσουν στο δρόμο της πάλης για το σοσιαλισμό, θα νοιώθουν πάντα την παρουσία του κοντά τους.
Π.Γ.

...

Μάης ’68- Οι ακτιβιστές του Μάη έχουν το λόγο

Κρις Χάρμαν:
« Λίγο πριν εκλεγεί πέρσι, ο Σαρκοζί, ο πρόεδρος της Γαλλίας, δήλωσε ότι θέλει να καταστρέψει τη μνήμη του 1968. Ο Τόνι Μπλερ είχε πει προηγουμένως ότι οτιδήποτε κακό σήμερα οφείλεται στη δεκαετία του ’60. Αυτό και μόνο είναι αρκετός λόγος για να τιμάμε και να πανηγυρίζουμε για το 1968.

Δεν ήταν μόνο οι φοιτητές. Δεν ήταν «μόνο» μια τεράστια γενική απεργία στη Γαλλία. Και δεν ήταν μόνο το έτος 1968. Ήταν μια ολόκληρη σειρά από αγώνες και εξεγέρσεις που κλονίσανε τον καπιταλισμό για μια δεκαετία.

Όσοι μεγαλώναμε στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 υποστήκαμε μια ολόκληρη ιδεολογική εκστρατεία με συντηρητικές ιδέες. Που μας έλεγαν ότι η κοινωνία δεν μπορεί να αλλάξει. Aν ζούσες στη Δύση σου λέγανε ότι αυτό είναι ελευθερία και αν ζούσες στην Ανατολή σου λέγανε ότι αυτό είναι σοσιαλισμός. Το 1968 αντιπροσωπεύει μια ριζική ρήξη με αυτές τις ιδέες.

Ξεκίνησε τον Γενάρη-Φλεβάρη του 1968, όταν οι απελευθερωτικές δυνάμεις στο Βιετνάμ κατάφεραν ένα ισχυρότατο πλήγμα στην αμερικάνικη κατοχή. Σ’ ολόκληρο τον κόσμο, στις τηλεοράσεις, μπορούσε κανείς να δει τη βαρβαρότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού αλλά και τη δυνατότητα της αντίστασης.

Ύστερα, όπως είπε και ο Τζορτζ Μάρτιν, ήρθε η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Δολοφονήθηκε τη στιγμή που άρχισε να συνδέει τον πόλεμο στο Βιετνάμ, με το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς και τη πάλη για την απελευθέρωση των μαύρων.

Κατόπιν, έγινε η απόπειρα δολοφονίας του Ρούντι Ντούτσκε, του ηγέτη των γερμανών φοιτητών. Οι φοιτητές βγήκαν στους δρόμους σ’ όλη τη Γερμανία, για να διαδηλώσουν ενάντια στις εφημερίδες που είχαν ξεκινήσει μια εκστρατεία μίσους ενάντια στον Ντούτσκε. Αμφισβήτησαν μια άρχουσα τάξη που είχε υποστηρίξει τον φασισμό.

Για όλους εμάς, ακόμα και πριν το Μάη υπήρχε η αίσθηση ότι όλος κόσμος έμπαινε σε τροχιά εξέγερσης. Κάθε φορά που φουντώνει η πάλη ενάντια στη παλιά κοινωνία, οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται στη πρώτη γραμμή. Επειδή όσο μεγαλώνεις σε τούτη τη κοινωνία, κουράζεσαι και αρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να νικήσεις. Έτσι το 1968 θεωρούταν δεδομένο ότι αν είσαι πάνω από τα 30 δεν μπορείς να παλέψεις. Κάποιοι από εμάς σήμερα δεν το θεωρούμε καθόλου δεδομένο βέβαια.

Και μετά ήρθε ο Μάης που έδειξε ότι η πάλη δεν γίνεται μόνο στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο ή ενάντια στον ρατσισμό στις ΗΠΑ, αλλά αφορά την εργατική τάξη στη καρδιά των βιομηχανικών χωρών. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Πριν τα γεγονότα του Μάη το κυρίαρχο σύνθημα ήταν «δύναμη των φοιτητών». Μετά τον Μάη έγινε «δύναμη των εργατών». Όχι μόνο η σφιγμένη γροθιά, αλλά η σφιγμένη γροθιά που βγαίνει από τη καμινάδα του εργοστασίου.

Και αυτό το «μήνυμα» δεν τέλειωσε το ’68, συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 70. Oχι μόνο στη Δύση αλλά και στο ανατολικό μπλοκ. Το Μάρτη του ’68 βγήκαν στο δρόμο οι φοιτητές της Βαρσοβίας. Τον Ιούνη οι φοιτητές στο Βελιγράδι. Είχαν το ίδιο σύνθημα «Κάτω η κόκκινη αστική τάξη». Η εξέγερση ενάντια στον σταλινισμό στη Πράγα, άνοιγε τη προοπτική να μιλάς για σοσιαλισμό και δημοκρατία.

Τον Αύγουστο του 1968, όταν τα ρώσικα τανκ εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία την ίδια βδομάδα που η αστυνομία και η Εθνοφρουρά χτυπούσε τους διαδηλωτές στο Σικάγο, το σύνθημα έγινε «Κάτω ο ιμπεριαλισμός, σε Δύση και Ανατολή».

Αργότερα το 1968 στους Ολυμπιακούς του Μεξικού, δεν είχαμε μόνο το χαιρετισμό της μαύρης δύναμης από τους δυο αθλητές, είχαμε και τη σφαγή εκατοντάδων φοιτητών από τη μεξικάνικη αστυνομία. Και τα ΜΜΕ που λέγανε και λένε ότι τα σπορ δεν έχουν σχέση με τη πολιτική, αγνόησαν τη σφαγή.

Το ’68 ήταν η χρονιά πολλών εξεγέρσεων. Όμως, δεν τέλειωσαν τότε. Το πνεύμα του ’68 συνέχισε την επόμενη πενταετία. Το 1969, η εξέγερση των εργατών και των φοιτητών στη Κόρδοβα της Αργεντινής. Στην Ιταλία, το «Καυτό Φθινόπωρο» των εργατικών αγώνων το 1969. 1970, η εκλογική νίκη της «Λαϊκής Ενότητας» στη Χιλή. Την ίδια χρονιά ο Νίξον και ο Κίσινγκερ επεκτείνανε τη βαρβαρότητα του πολέμου στη Καμπότζη και η δολοφονία τεσσάρων φοιτητών στο πανεπιστήμιο του Κεντ στο Οχάϊο προκάλεσε έκρηξη με καταλήψεις όλων των πανεπιστημίων στην Αμερική.

1973 - ο ελληνικός Μάης, με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το 1974 είχαμε τη πορτογαλική εκδοχή του ’68, με την ανατροπή της 40χρονης φασιστικής δικτατορίας. Το 1975-76 η ισπανική εκδοχή, με την ήττα του φασισμού από ένα τεράστιο κύμα εργατικών αγώνων. Θα μπορούσαμε να φέρουμε εκατοντάδες άλλα παραδείγματα για το πώς το ‘68 γέννησε την εξέγερση και το γενικευμένο αγώνα σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που Σαρκοζί και ο Μπλερ μισούν το πνεύμα του ’68.

Ο Μάης κατάφερε πολλά πράγματα. Αλλά προφανώς το πνεύμα του ’68 τελικά δεν νίκησε. Επειδή όταν ξεσπάνε τέτοιοι αγώνες οι ιδέες του κόσμου δεν αλλάζουν ταυτόχρονα. Ένα στρώμα πολιτικών και γραφειοκρατών στα συνδικάτα χρησιμοποίησαν τους αγώνες για να ισχυροποιήσουν τη θέση τους στην υπάρχουσα κοινωνία αφήνοντάς την ανέγγιχτη.

Αυτό έγινε φανερό το Mάη του 1968 στη Γαλλία όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, το ΣΚ, το ΚΚ, είπαν στον κόσμο γυρίστε στη δουλειά και περιμένετε τις εκλογές. Αυτό έγινε στη Χιλή που η κυβέρνηση της «Λαϊκής Ενότητας» έλεγε στο κόσμο να σταματήσει να παλεύει και να περιμένει τις αλλαγές της κυβέρνησης. Το ίδιο έλεγε και ο Παπανδρέου στην Ελλάδα. Σ’ όλη την Ευρώπη, το 1975 και 1976 αυτές οι ηγεσίες που μιλάγανε για μεταρρύθμιση έκαναν συμφωνίες με τους καπιταλιστές για να σταματήσουνε αυτό το κίνημα.

Όμως, στον καπιταλισμό η ταξική πάλη δεν σταματάει ποτέ. Όταν η δικιά μας πλευρά υποχωρεί, η άλλη πλευρά περνάει στην επίθεση. Η άρχουσα τάξη πήρε την εκδίκησή της για το ’68. Το πραξικόπημα στη Χιλή: δέκα χιλιάδες νεκροί. Το πραξικόπημα στην Αργεντινή: τριάντα χιλιάδες νεκροί. Οι εμφύλιοι στη Κεντρική Αμερική: εκατό χιλιάδες νεκροί. Στην Ευρώπη είχαμε τον θατσερισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, δεκάδες χιλιάδες μαχητικούς εργάτες διωγμένους από τα εργοστάσια. Στις ΗΠΑ είχαμε τον Ρηγκανισμό. Έτσι χάθηκαν πολλές κατακτήσεις του ’68.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάναμε λάθος που παλέψαμε. Έκανε λάθος ο Σπάρτακος επειδή δεν κατάφερε να τερματίσει τη δουλοκτησία; Σήμερα είμαστε σε μια νέα περίοδο. Τα πανεπιστήμια και οι χώροι δουλειάς είναι γεμάτοι από νέους ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τις ήττες των περασμένων δεκαετιών. Αλλά αυτό που είναι σημαντικό είναι να θυμόμαστε τα μαθήματα του ’68. Τότε φωνάζαμε «Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, Βερολίνο θα παλέψουμε και θα νικήσουμε». Σήμερα πρέπει να λέμε «Αμερική, Ευρώπη, Ασία Αφρική, θα παλέψουμε και θα νικήσουμε» ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. »
(Ολες οι εισηγήσεις της συζήτσης)

Επίσης διαβάστε:
Μαρξισμός 09 στην συζήτηση «Η αντικαπιταλιστική Αριστερά μπραστά στην κρίση»
Η ομιλία του στο 1ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Φλωρεντίας -2002
Αρθρο του Χάρμαν για την νέα υπερδύναμη την Κίνα - 2004
Αρθρο για τις εξελίξεις στην Κομμουνιστική Επανίδρυση στην Ιταλία - 2006

Βιβλία από την πένα του Χάρμαν, που κυκλοφορούν σε ελληνική έκδοση:
Η νέα κρίση του καπιταλισμού -2009
Η χαμένη επανάσταση: Γερμανία 1918-23 -2008
Μάης ΄68 -2008
Αντόνιο Γκράμσι: η ζωή και οι ιδέες ενός επαναστάτη -2007
Ριζοσπαστικό Ισλάμ, ιμπεριαλισμός και Αριστερά -2003
Η Οικονομία του τρελοκομείου -2002
ΔΝΤ και Παγκόσμια τράπεζα -2001
Πως Χάθηκε η Ρώσικη επανάσταση -1998
Μαρξισμός θεωρία και πράξη -1994
Μαρξισμός και Εθνικισμός -1992
στο marxistiko.gr

Συνεντεύξεις με τον Νόαμ Τσόμσκι

2009-09-10T14:54:00.000+03:00

φξδσβφξκλσδηφλκασδ δφξσλδκξφλκσδξφσδξδ΄ξ φξσδλφξοιςεθφ90;ιεδοπασωλκβφκξωσα φξσξφοδσξφπσαδασ δφξσδξφποσδδφδ'ακδπασλκδ πδφξοσδξηφποαοσθποςιδ΄λσμφλκδσφ δσξγκκσδηξφπασξφδοπασπ[δκασπ

Στο αμερικανικό δίκτυο Democracy Now για την πολιτική των ΗΠΑ

1971 στην Ολλανδική τηλεόραση σε συζήτη για τον αναρχοσυνδικαλισμό (2 μέρη)

Σε ερωτήσεις της εφημερίδας Βαβυλωνία

Σχετικά
Το γενάρη του 2009 καταδικάζοντας την σφαγή στην Γάζα

Πιάνοντας στο στόμα τον Γιάννη Χαρούλη

2009-08-17T22:21:00.022+03:00

Όταν σου κάνουν την ερώτηση «τι μουσική ακούς;» στα αυτιά σου φτάνει σαν μια απλή ίσως και γραφική ερώτηση. Όμως στις σκέψεις σου για να απαντήσεις συναντάς την πολυπλοκότητα της λέξης «μουσική». Προσωπικά η απάντηση που δίνω είναι αυτή που χαρακτηρίζει τον ήχο που έχω διαλέξει να με εκφράζει. Όμως στην πραγματικότητα στην λέξη μουσική συγκεντρώνω την έντεχνη δημιουργία της με τις λυρικές συγχορδίες. Με λίγα λόγια ανθρώπους όπως ο Γιάννης Χαρούλης. Έναν σχεδόν συνομήλικό μου ερμηνευτή που ο καθένας που τον ακούει καταλαβαίνει πόσα πολλά έχει να δώσει σε αυτό που λέμε μουσική.

Από το βιογραφικό του στην ιστοσελίδα του διαβάζουμε ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη, στα Έξω Λακώνια, Αγίου Νικολάου. Ο πατέρας του –γλύπτης- του έδειξε σε ηλικία 6 ετών μαντολίνο. Σε λίγο καιρό είχε μάθει να παίζει και να τραγουδά το παραδοσιακό «Τούτο το μήνα». Τρία χρόνια αργότερα πήρε το πρώτο του λαούτο και μελετούσε την παραδοσιακή μουσική της Κρήτης. Δεκαπέντε ετών άρχισε να παίζει επαγγελματικά σε πανηγύρια. Το 2000 γνώρισε τον Χρήστο Θηβαίο. Έτσι τον Ιούλιο του 2002 ο Χρήστος κάλεσε τον «μικρό του αδελφό» όπως τον αποκαλεί στο Λυκαβηττό σε μια συναυλία - αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη. Ο Χρήστος Θηβαίος αρχικά ήταν προγραμματισμένο να πει , σε εκείνη την συναυλία, τρία τραγούδια. Είπε ένα αφού τα άλλα δύο τα είπε ο Γιάννης. «Κόσμε χρυσέ» και «Οι πόνοι της Παναγιάς». «Ηταν στα Εξω Λακώνια, στο κλασικό καφενείο του χωριού μου, όπου πάντα μαζεύονται οι παρέες. Εγώ ήμουν το παιδί που έπαιζε το λαούτο στο γλέντια. Ολα έγιναν χωρίς πολλά λόγια, έτσι φυσικά, μέσα από την παρέα. Μετά με πρότεινε ο Χρήστος για να συμμετάσχω σε ένα αφιέρωμα που έκανε το "Δίφωνο" στον Ξυλούρη. Επαιρνε κάθε τόσο τον διοργανωτή και του έλεγε "μην ξεχάσεις τον μικρό"».

Τον Φεβρουάριο του 2003 κυκλοφορεί ο δίσκος «Γύρω μου και εντός» με συνθέτη τον Μιχάλη Νικολούδη και παραγωγό τον Μιχάλη Κουμπιό. Ένα μήνα μετά φεύγει φαντάρος και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς συμμετέχει στο πρόγραμμα της Μελίνας Κανά στα «13 φεγγάρια». Έπειτα ξεκινά live σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αλλά και συναυλίες στην επαρχία. Τον επόμενο χειμώνα κάνει μια σειρά εμφανίσεων με τον Μίλτο Πασχαλίδη ενώ το 2007 εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή «Συρμός» με την Μαρία Λούκα.

Το 2006 κυκλοφορεί τον δίσκο «Νύχτα στο Αιγαίο» ενώ το 2007 τον δίσκο «Χειμωνανθός». Ημουν από αυτούς που τον γνώρισαν μέσα από την τελευταία δουλεία του με τον Μάνο Ξυδούς στην οποία συμμετέχουν με τα τραγούδια τους, τη μουσική τους και τους στίχους τους οι: Μάνος Ελευθερίου, Κώστας Μουντάκης, Διονύσης Τσακνής, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Μάνος Ξυδούς, Δημήτρης Υφαντής, Κώστας Παρίσης, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Κώστας Σπηλιωτάκος, Ελένη Φωτάκη, Ματίνα Κουντουρόγιαννη, Λάμπης Κουντουρόγιαννης ενώ σε 3 τραγούδια τη μουσική έχει γράψει ο ίδιος ο Γιάννης Χαρούλης, και σε ένα τραγούδι παίζει φυσαρμόνικα ο Πάνος Κατσιμίχας. Εχει συνεργαστεί ή έχει συμμετέχει σε άλλους 12 δίσκους.

Ισως είναι αχαριστία να πω ότι δεν τον έχω δει ποτέ ζωντανά όταν δεν σταματάει να κάνει live εμφανίσεις αλλά ξέρω πως θα έχω πολλές ακόμα ευκαιρίες που θα αναδείξουν πολύ περισσότερο και τις δικές τους συνθέσεις και δημιουργίες που είναι στα σκαριά. Σαν ερμηνευτής μπορεί κάποιος να πεί ότι κερδίζει το τραγούδι με την φωνή του ακόμα και αν είναι κάποιου άλλου. Τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου ή αυτά που έχουν συνδεθεί με την φωνή της Σωτηρίας Μπέλου, παραδοσιακά, κρητικά ή μοντέρνα έντεχνα και ροκ μπορούν να προσαρμοστούν άνετα στο πρόγραμμά του και να συγχρονιστούν με το λαούτο του. Ο Θ.Μικρούτσικος έχει πει γι αυτόν πως "έχει ένα ορυχείο μέσα του".

Με χαρακτηριστικό την κρητική του καταγωγή όπως οι Χαïνηδες ή ο Ψαραντώνης δίνει στις ερμηνείες ξεχωριστό τόνο. Στις συνεντεύξεις του δηλώνει πως διεκδικεί την ποικιλία στα είδη της μουσικής του. «Προσπαθώ να μη χάσω το κρητικό στοιχείο, αλλά δίχως να στηρίζομαι σε αυτό. Λέω πολλά κομμάτια πού δεν παραπέμπουν στη γενέτειρά μου. Αν και στους χώρους που εμφανίζομαι έρχονται πολλές κρητικές παρέες». Ευχάριστη έκπληξη είναι πως τα τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη βρίσκουν ένα πολύ καλό ερμηνευτή. Υπάρχουν αρκετοί που στο πρόσωπό του βλέπουν τον διάδοχο του Ξυλούρη και στην χειρότερη περίπτωση ότι προσπαθεί να χτίσει πάνω στην καριέρα του. Όμως πέρα από την καλή ερμηνεία η αλήθεια είναι ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει καθώς η κουλτούρα της δουλείας του είναι πολύ διαφορετική.

Κατοικεί στα Εξάρχεια επηρεασμένος από τα γεγονότα της περιοχής του λεγόμενου ιστορικού κέντρου. Πιστεύει πως ο καλλιτέχνης με την στάση του μπορεί να δείχνει την θέση του για τα κοινωνικά ζητήματα και αυτό το μαρτυρά με την παρουσία του σε συναυλίες όπως τον Δεκέμβρη του 2008 στα Προπύλαια. Η δική μου γνώμη δεν αναιρεί αυτή τη δήλωσή του αλλά βάζει το καλλιτέχνη ένα βήμα πιο μπροστά. Μου αρέσει η αμεσότητα της τέχνης και η δημιουργία ως αντίδοτο της πραγματικότητας όταν αυτή δεν μας εκφράζει. Αυτό ο Γιάννης το καταφέρνει με έναν διαφορετικό τρόπο. «Η μουσική δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, αλλά μπορεί να λύσει του καθενός ένα κόμπο μέσα του για μια στιγμή» είναι η απάντηση που δίνει. «Τραγουδιστής έγινα, για να μιλώ για τα κοινωνικά και ανθρώπινα θέματα, μέσα από τα τραγούδια. Τώρα, να με καλέσουν σε μια εκπομπή για να λύσω το Κυπριακό, δεν ξέρω αν θα μπορώ να πάρω θέση. Ούτε για τα προσωπικά μου θα πρέπει να ενδιαφέρεται κανείς νομίζω... Μέσα από την τέχνη του βγαίνει η αλήθεια του καθενός». Ο κόσμος της μουσικής του είναι πλούσιος και αυτό είναι αρκετό.

Θα περίμενε κανείς πως ένα νέος τραγουδιστής έχει λίγη εμπειρία και λίγη κρίση για να μπορέσει να μιλήσει ανοιχτά για τις δισκογραφικές εταιρίες και για όσα συμβαίνουν στην μουσική βιομηχανία. Ο Γιάννης όμως δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις με αξιοπρεπή άποψη που συχνά ακούγεται αλλά είναι από τους λίγους που την κάνει πράξη κερδίζοντας εκτίμηση. Από το τι επιλογές τραγουδιών μπορεί να κάνει ένας ερμηνευτής μέχρι και την πειρατεία που τρομοκρατεί τις εταιρίες. Καταλαβαίνει τα παιχνίδια των εταιριών και πόσο αυτά επηρεάζουν τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Μετά από τόσες ζωντανές εμφανίσεις δεν κρύβει πως από τα μεγάλα συναυλιακά κέντρα προτιμά να παίζει σε μικρές σκηνές και περισσότερο απ’ όλα σε μικρά πανηγύρια επειδή του αρέσει η αμεσότητα στις αντιδράσεις του κοινού.

Αυτό το χειμώνα αποφάσισε να μην εμφανιστεί και να κάνει ένα διάλειμμα. Θα είναι σίγουρα ένα δημιουργικό διάλειμμα για τη συνέχεια καθώς στην Ελευθεροτυπία αυτό τον μήνα λέει «Ετοιμάζω κάμποσους καινούργιους δίσκους. Ο ένας είναι με τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Καθυστέρησε λόγω υποχρεώσεων και των δύο. Μάλλον θα μπούμε στο στούντιο τον Οκτώβριο. Κι ο άλλος είναι εξίσου σημαντικός για μένα. Είναι μια δουλειά με τον Νίκο Μαμαγκάκη, με μερικά καινούργια του τραγούδια κι άλλα σε επανεκτελέσεις».

Συναυλίες που έχουν προγραμματιστεί:
20/8 Μουρτζανά, Ρέθυμνο
29/8 ΔήμοςΚορεστίων, Καστοριά
31/8 Θέατρο Βράχων, Αθήνα με τον Χρ.Θηβαίο
3/9 Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη με το Χρ.Θηβαίο
10/9 Βελεστίνο, Μαγνησία
13/9 Μέγαρα
17/9 Αλσος Ν.Σμύρνης
27/9 Αγιο Δημήτριο

Τηλεοπτικό αφιέρωμα στον Γιάννη Χαρούλη

www.charoulis.gr
www.myspace.com/giannisxaroulis
Γιάννης Χαρούλης: Φωνή γεμάτη φλόγα

5 video από το live στα 17 χρόνια των active member στο Γκάζι

2009-07-10T12:07:00.003+03:00

17 χρόνια λοιπόν και τα γιόρτασαν με ένα Tribute festival στο Γκάζι, σε ένα χώρο που φιλοξενεί πληθώρα διαφόρων καλλιτεχνών κάθε καλοκαίρι. Από τις 11πμ άνοιξαν οι πόρτες με Dj workshops, έκθεση βιβλίων, βινιλίου, φωτογραφίας και artwork καθώς και προβολές. Το απόγευμα άνοιξαν τα μικρόφωνα με τις φωνές των Flaco, Oscura Vista, Χνάρια, Low Bap Warriors και από τον καφέ περνάμε στην μπύρα καθώς το σούρουποRodney P με τον Sκitz με βρετανικό αέρα. Τα υπόλοιπα είναι καταγεγραμμένα στα παρακάτω video από το tvxs.gr που μετέδωσε ζωντανά όλο το live.

Ενάντια στους ρατσιστικούς σχεδιασμούς ΝΔ-ΛΑΟΣ

2009-07-05T18:24:00.000+03:00

H Αντιρατσιστική πορεία στις 9 Ιούλη 09

Ενας μήνας έχει συμπληρωθεί από τις ευρωεκλογές. Η εκτίμηση σε αυτές τις εκλογές ήταν τα μεγάλα ποσοστά αποχής και η άνοδος της ακροδεξιάς. Για την Ελλάδα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αποχή αν δεν έχουμε στο νου μας τον περασμένο Δεκέμβρη όπου ήταν μαζική η οργή απέναντι στους θεσμούς του συστήματος και δημιούργησε την απαξίωση απέναντι στην κυβέρνηση και τους πολιτικούς εκφραστές του. Ηταν τα απεργιακά φοιτητικά κινήματα, οι κοινωνικού αγώνες που άνοιξαν αυτό τον δρόμο. Η μάχη για ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, ενάντια στο Ασφαλιστικό, οι απεργίες για αυξήσεις όπως των δασκάλων κ.ο.κ.

Από την άλλη η άνοδος της ακροδεξιάς και το αυξημένο ποσοστό του ΛΑΟΣ έχει να κάνει οπωσδήποτε 2 τινά. Η ΝΔ κατατροπώθηκε σε ποσοστό και ψήφους χάνοντας 1.300.000 ψήφους. Υπήρχε κόσμος λοιπόν που ήθελε να την τιμωρήσει και το ΛΑΟΣ ήταν ένα τρόπος αφού το προηγούμενο διάστημα είχε παίξει το ρόλο της δεξιάς αντιπολίτευσης στον Καραμανλή ως δεκανίκι της κυβέρνησης. Το ΛΑΟΣ καλούνταν στα κανάλια να απαντήσει στην ατζέντα της κυβέρνησης και πολλές φορές να την ενισχύσει με τον συντηρητισμό που τον διακατέχει όπως το Δεκέμβρη που μιλούσε για ποινικοποίηση των κουκουλοφόρων όπως και τώρα που σε όλη την προεκλογική περίοδο έχυνε ρατσιστικό δηλητήριο σχεδόν με κάθε αφορμή.

Σήμερα η ΝΔ, έχοντας βγει αδύνατη να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις μέσα σε συνθήκες οικονομικής-πολιτικής-κοινωνικής κρίσης, όπως τα κλεισίματα επιχειρήσεων και τις απολύσεις, ρίχνει το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους και βάζει στο στόχαστρό της τους μετανάστες αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα των μεταναστών με τον πιο ρατσιστικό και απάνθρωπο τρόπο. Βάζει ζήτημα λάθρο-μεταναστών και μιλάει για απελάσεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Για την εγκληματικότητα και την υποβάθμιση στις γειτονιές της Αθήνας σηκώνει το δάχτυλο σε πρόσφυγες και μετανάστες. Παίζει το χαρτί του ρατσισμού για να αποδυναμώσει το κύμα αντίστασης που βρίσκει στις μεταρρυθμίσεις της.

Για άλλη μια φορά χρησιμοποιεί καταστολή για να επιλύσει το πρόβλημα και ανακοινώνει πως μέχρι τα τέλη Ιουλίου με οργανωμένο σχέδιο η αστυνομία θα απομακρύνει τους μετανάστες από την Αθήνα. Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί μόνο μύθοι μπορούν να χαρακτηριστούν όπως πολύ σωστά τα χαρακτήρισε η Εργατική Αλληλεγγύη στο φύλλο 871 για να απαντήσει με ανοιχτά στο θέμα.

Η συζήτηση για τους λαθραίους μετανάστες έχει μια αφετηρία. Οι άνθρωποι από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, την Συρία, το Ιράκ δεν είναι λαθρομετανάστες ούτε οικονομικοί μετανάστες αλλά κατά κύριο λόγο είναι πρόσφυγες και πολιτικοί μετανάστες που φεύγουν από εμπόλεμες περιοχές, καταπιεστικά καθεστώτα και χούντες. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση μιλάει για λαθραίους εγκληματίες αφού κάθε άνθρωπος που φτάνει στην χώρα θεωρείται αμέσως παράνομος και δεν δίνετε ούτε πολιτικό άσυλο. Από τις περίπου 40.000 αιτήσεις ασύλου που υποβλήθηκαν τη περίοδο 2003-2006, εκδόθηκαν 30.265 αποφάσεις, από τις οποίες θετικές υπέρ της χορήγησης ασύλου ήταν μόνον οι 410.

Σε όλη την δεκαετία του ‘90 είχε ανοίξει αυτός ο δρόμος με νόμο του Μητσοτάκη 1975/91 που μετέτρεψε τη συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών σε «λαθραίους». Σύμφωνα με εκείνο το νόμο θεωρήθηκε αδίκημα η εργασία μετανάστη χωρίς σχετική άδεια, απαγορεύτηκε σε αυτούς που ζούσαν νόμιμα στην Ελλάδα να φέρουν τα παιδιά τους αν αυτά είναι πάνω από 21 ετών, μπήκαν περιορισμοί στον χρόνο παραμονής και στον τρόπο διαμονής τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους φοιτητές. Το πρόβλημα τότε ήταν κυρίως με τους Αλβανούς μετανάστες που όμως κατάφεραν να ενταχθούν στην κοινωνία παρά τα εμπόδια που τους έβαζαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Κατάφεραν να μπορούν να θεραπεύονται στα νοσοκομεία (παρά τις εγκυκλίους που ανάγκαζαν τους γιατρούς να καταδίδουν στην αστυνομία τους «παράνομους» ασθενείς) να μπορούν να γράφουν τα παιδιά τους στα σχολεία, να ζουν στις γειτονιές και στα χωριά πλάι πλάι με τους ντόπιους, να γράφονται στα συνδικάτα.

Ένα επιχείρημα που χρειάζεται να απαντήσουμε είναι το επιχείρημα του «δεν χωράνε άλλοι» δηλώνοντας ξεκάθαρα πως δεν αντέχει η οικονομία μας να στηρίξει αυτούς τους ανθρώπους. Δεν αντέχει ή δεν θέλει; Μάλλον το δεύτερο.

Υπάρχουν τα στοιχεία που δηλώνουν ότι ενώ η μέση απασχόληση και το μέσο ημερομίσθιο είναι μεγαλύτερα για τους Έλληνες, η μέση εισφορά είναι μεγαλύτερη για τους αλλοδαπούς, ποσοστό μεγαλύτερο (54,9%) και από το σύνολο. Σε αυτό θα πρέπει να πάρουμε υπόψη και τα στοιχεία που δηλώνουν την μόρφωση και τα συνέπεια και την εργατική δύναμη των μεταναστών σε σχέση και με την ηλικία τους. Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής δηλώνει πως οι μετανάστες είναι το 1

2% του εργατικού δυναμικού της χώρας. Ηλικίας 25 με 34 ετών το 22% και 35-44 ετών το 18,7% και το μορφωτικό και εργατικό τους επίπεδο σύμφωνα με την ίδια πηγή είναι σε αναβαθμισμένα επίπεδα για παράδειγμα το 28% έχουν Λυκειακή μόρφωση και 16% έχει Ανώτερη και Ανώτατη Εκπαίδευση.

Αρα η εξαθλίωση και η περιθωριοποίηση των μεταναστών, που είναι αποτέλεσμα μίας πολιτικής που τους κρατά στην παρανομία, χτυπά εξίσου τους ντόπιους και τους μετανάστες. Ούτως ή άλλως οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ ΓΣΕΕ που μιλούν για 100.000 ανέργους μέσα στο 2009 δεν οφείλονται στη μετανάστευση αλλά στο κλείσιμο των εργοστασίων και στην αύξηση των απολύσεων.

Μια από τις λύσεις που προτείνουν στα ρατσιστικά τους σχέδια είναι η αύξηση των ελέγχων στα σύνορα και περισσότερες αρμοδιότητες στο Λιμενικό και τους συνοριοφύλακες. Πόσες ακόμα αρμοδιότητες δηλαδή; Τον Αύγουστο του 2008 ήρθε στην επιφάνεια μία καταγγελία όταν λιμενικοί πυροβόλησαν και τραυμάτισαν, κατά τη διάρκεια καταδίωξης, τον 48χρονο Δημ. Μακρυγιάννη, ο οποίος επέβαινε μαζί με δύο φίλους του σε δεκάμετρο φουσκωτό στα ανοιχτά της Χίου. Σύμφωνα με το Αρχηγείο του Λ.Σ., δεν σταμάτησε για έλεγχο. Αν αυτό συνέβη σε 2 Έλληνες είναι εύκολο να φανταστούμε τι περιμένει τους μετανάστες στα κρύα κύματα του Αιγαίου. Τα πιο καλά φρουρούμενα σύνορα είναι αυτά μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού. Η αστυνομία των ΗΠΑ που φημίζεται για τη σκληρότητά της δεν έχει καταφέρει παρά τις δολοφονίες και τη βαρβαρότητα απέναντι στους μετανάστες να αποτρέψει το κύμα των μεταναστών.

Η απάντηση για πιέσεις προς την Τουρκία και απειλές με κυρώσεις στην χώρα από την ΕΕ καταλαβαίνουμε απόλυτα τι αποσκοπεί. Όχι φυσικά τη μετανάστευση αλλά την επιβολή της Ελλάδας ως ανταγωνιστής της Τουρκίας στην περιοχή κάτι που επιβαρύνει το τοπίο με 2 ακροδεξιά ρεύματα στις 2 κοινωνίες να μολύνουν τα δικαιώματά μας. Γιατί δεν ξεχνάμε πέρυσι τις ενέργειες των Τούρκων στρατηγών που ήταν έτοιμοι για πραξικόπημα ενάντια στην κυβέρνηση του Ερντογάν. Και βέβαια δεν αυταπατόμαστε ότι η Τουρκία, με μια τόσο σκληρή αστυνομία που δεν διστάζει να ανοίγει κεφάλια σε γυναίκες και στρατιωτικούς που απειλούν τη δημοκρατία , είναι ένα ξέφραγο αμπέλι για του «λαθρομετανάστες».

Το ΛΑΟΣ σε όλα αυτά απαντά προκλητικά με ρατσιστικό δηλητήριο και χυδαίες δηλώσεις. Αποδεικνύει έτσι ότι στην φύση του είναι ένα ρατσιστικό φασιστικό κόμμα και ως γνωστών όλο το προηγούμενο διάστημα συγκάλυπτε φασιστικές επιθέσεις. Το ίδιο έκανα και στον Αγ. Παντελεήμονα όπου η ρατσιστική στήριξη στους «αγανακτισμένους πολίτες» της Χ.Α. εστίασε από την εγκληματικότητα που είναι το πρόβλημα της γειτονιάς, με τους εμπόρους να ναρκωτικών να λυμαίνονται στην περιοχή, στο πρόσωπο των μεταναστών που διαμένουν στην γειτονιά, λόγο των φθηνών ενοικίων καθώς μιλάμε για σπίτια σε πολυκατοικίες 40ετίας αλλά και λόγο της μεταφορικής εξυπηρέτησης που δίνει η συγκοινωνία του κέντρου.

Να θυμίσουμε ότι παρά την εκλογική του δύναμη, που αυξήθηκε μόνο κατά 90.000 από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, δεν έχει πολιτική έκφραση οργανωμένη σε εργατικούς χώρους. Αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να καλύπτει φασιστικές επιθέσεις σε γειτονιές που πλήττουν κάθε δημοκράτη πολίτη. Αυτό σημαίνει πως βασικό ρόλο στην ρατσιστική και φασιστική συμμορία όπως και στους ρατσιστικούς σχεδιασμούς θα παίξουν οι απεργιακοί αγώνες της επόμενης περιόδου που ήδη έχουν ανοίξει ατζέντα κινητοποιήσεων. Οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ διεκδικούν 7.000 χιλιάδες προσλήψεις για μα μην θρηνούμε εργατικά ατυχήματα την ώρα που ο πρόεδρός της σχεδιάζει συνεργασίες με εταιρίες ενέργειας και την προοπτική ιδιωτικοποίησης του οργανισμού.

Κρίση είναι οι απολύσεις και τα κλεισίματα και όχι οι μετανάστες. Αυτό αποδεικνύει και η εξέλιξη της Εφημερίδας, του site του Ε.Τ. και του CITY που προστέθηκε στη λίστα μετά την Φριγκογκλάς στη Πάτρα και τα εργοστάσια του Λαναρά όπως και χιλιάδες άλλες «εθελούσιες» απολύσεις σε εργασιακούς κλάδους.

Στην Ιταλία ο Μπερλοσκόνι περνάει νόμους σύμφωνα με του οποίους η λαθρο-μετανάστευση είναι έγκλημα που τιμωρείται με βαρύ χρηματικό πρόστιμο, τιμωρούνται επιπλέον όσοι φιλοξενούν «λαθρο»μετανάστες και δημιουργείται «σώμα πολιτών» που αναλαμβάνει να περιπολεί στου δρόμους και να συλλαμβάνει όποιους θεωρεί ύποπτους. Κόμματα, οργανώσεις, κινήσεις ακόμα και το Βατικανό εναντιόνονται σε αυτά τα σχέδια. Σήμερα ο Μπερλουσκόνι φιλοξενεί με θράσος την σύνοδο των G8 στην πόλη Λ'Ακουιλα που θρηνεί ακόμα τους νεκρούς της από το μεγάλο σεισμό και ακόμα δεν έχει ορθοποδήσει, ξεσηκώνοντας πολλαπλές αντιδράσεις. Μεταξύ των G8 ξεχωρίζουμε τον γάλλο Σαρκοζί που ξεκίνησε την καριέρα του αποκηρύσσοντας τη νομιμότητα στους μετανάστες 2ης και 3ης γενιάς δηλαδή τα παιδιά των προαστίων και προωθεί στην ΕΕ τέτοιου είδους ρατσιστικά μέτρα με δυνάμεις ακτοφυλακής σε όλα τα παράλια της Ευρώπης. Προφανώς όλοι οι ηγέτες που θαρραλέα στήριζαν τα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ θέλουν τώρα να απαλλαγούν από τις επιπτώσεις των πολέμων.

Το σύστημα τους συνεχίζει γεννάει πόλεμο, φτώχεια και τώρα, για άλλη μια φορά, ρατσισμό. Στην χώρα που χιλιάδες έζησαν τα μπουντρούμια στη Μαρκόννησο και στη Γυάρο δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στη χώρα όπου εξεγέρθηκε και έστειλε για πάντα στην φυλακή τη χούντα δεν θα αφήσουμε να επιτίθονται ανενόχλητοι φασίστες στις γειτονιές.

Εχουμε κάθε λόγο να δραστηριοποιηθούμε στις αντιρατσιστικές επιτροπές σε κάθε γειτονιά για να σταματήσουμε τις σκούπες και τα μέτρα για τους μετανάστες. Να διεκδικήσουμε άσυλο σε όλους γιατί κανένας δεν είναι παράνομος. Η αρχή είναι το συλλαλητήριο την Πέμπτη 9 Ιούλη στην Ομόνοια.

Μόλις σήμερα Κυριακή 5/7 το ξημέρωμα δέχθηκε επίθεση με γκαζάκια το στέκι "Σφεντόνα" των Αγωνιστικών Κινήσεων στην Θεσσαλονίκη. Η ανακοίνωση τους αναφέρει: Η επίθεση αυτή αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων που έγιναν σε στέκια μεταναστών, συλλογικοτήτων, οργανώσεων κτλ από φασιστικές και παρακρατικές ομάδες και ως σκοπό έχει να τρομοκρατήσει το λαό, τη νεολαία και γενικά όλους όσους αγωνίζονται. Δεν είναι τυχαίο πως η επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις μέρες πριν απο την Πορεία για τους μετανάστες στη Θεσσαλονίκη, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο το όλο κλίμα τρομοκρατίας που έχει δημιουργηθεί γύρω απο το ζήτημα των μεταναστών.

Σχετικά:

Όπλα και μπράβοι κατά Πακιστανών οικοδόμων

Καραμανλής, Παυλόπουλος, ΛΑΟΣ και χρυσή αυγή ηττήθηκαν για άλλη μια φορά

2009-05-10T02:58:00.000+03:00

Αντιρατσιστική πορεία 9-5-09 from tv xoris sinora on Vimeo.

Το Σάββατο 9/5/09, μια μέρα μετά την αιφνιδιαστική διάλυση της βουλής από τον Καραμανλή, οι "αγανακτισμένοι κάτοικοι" της Αθήνας αποκάλυψαν τί ακόμα μας περιμένει από τις πολιτικές ΝΔ και ΛΑΟΣ. Πριν περίπου ένα μήνα η ΝΔ ανήγγειλε νόμο "ποινικοποίησης της κουκούλας", σχεδιασμό που είχε προβάλει το ΛΑΟΣ μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη.

Σήμερα, έχοντας διπλασιάσει τις ρατσιστικές επιθέσεις στις γειτονιές, τις προσπάθειες να χύσουν ρατσιστικό δηλητήριο στις γειτονιές σπέρνοντας εθνικιστικούς διαχωρισμούς και θρηνώντας 3 νεκρούς μετανάστες και ένα σοβαρά τραυματία έξω από την υπηρεσία παραχώρησης άδεια παραμονής μεταναστών, έχουμε αποθράσυνση της οργάνωσης τραμπούκων ναζιστών, της χρυσής αυγής.

Χθες η συγκέντρωση 50 ατόμων ήταν ένα αποτέλεσμα της δεξιάς πολιτικής από τα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της οικονομικής κρίσης του συστήματος μέχρι την κρατική καταστολή που σκοτώνει μαθητές. Ηττήθηκε σε όλο της το μεγαλείο και έτσι θα συνεχίσει όσο και αν οι ναζιστές καλύπτονται από τα όργανα του Παυλόπουλου και μαζί επιτίθενται σε μετανάστες. Κατά συνέπεια ηττήθηκε και το επιχείρημα που με ευκολία χρησιμοποιούν ΝΔ και ΛΑΟΣ πως «οι μετανάστες παίρνουν τις δουλειές και γι αυτό υπάρχει οικονομική κρίση, γιατί πόσο θα αντέξει μια χώρα να φιλοξενεί…».

Είναι τόσο αστεία τα λόγια τους όσο και ο εξοπλισμός της χρυσής αυγής που με κράνη πετούν πέτρες πίσω από τις πλάτες των ΜΑΤ. Τα καρναβάλια τέλειωσαν. Οι μάσκες πέφτουν, από τον Βουλγαράκη ως τον Παυλίδη. Πλησιάζει η ώρα της ρήξης και της ανατροπής, όχι όπως την εννοεί το ΛΑΟΣ στα προεκλογικά αεροπανό του, αλλά όπως την οργανώνουν οι εργαζόμενοι με τις μάχες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, στις απολύσεις, μάχες για καλύτερους μισθούς και συντάξεις.

Σχετική ενημέρωση:
Το χρονικό των σημερινών συγκρούσεων στην Αθήνα
Φωτογραφίες από τη συνεργασία ΜΑΤ και φασιστών έξω από το Εφετείο
Αντιδρούν στην εκκένωση του εφετείου

Ανταποκρίσεις από την Γάζα

2009-01-09T22:40:00.000+02:00

Aνταποκρίσεις από την Γάζα που στέλνει η Μαρία Νικηφόρου ακτιβίστρια του International Solidarity Movement ISM

Date: Wednesday, 7 January, 2009, 10:21 AM

Η χειρότερη νύκτα από πλευράς αεροπορικών βομβαρδισμών στη Ράφα. Κάθε 5 με 10 λεπτά και ένας-δυο πύραυλοι, κυρίως από F-16. Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται και αυτή την ώρα. Κυρίως (αλλά όχι μόνον) πρέπει να έχει χτυπηθεί η περιοχή των συνόρων, με τα τούνελ, όπου όμως πλέον χτυπιούνται σπίτια. Κάποιες πληροφορίες μιλούν για δυο σπίτια, ο κόσμος εδώ ήδη μιλάει για 8 σπίτια χτυπημένα.

ΕΚΚΛΗΣΗ: Κάντε κάτι, ασκήστε πίεση να σταματήσουν οι Ισραηλινοί να χτυπούν ασθενοφόρα. Έχουν χτυπήσει καμιά δεκαπενταριά, και έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 7, ίσως και παραπάνω, τραυματιοφορείς και γιατρούς. Οι διεθνείς ακτιβιστές του ISM στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας εδώ και μέρες συνοδεύουν ασθενοφόρα. Εμείς εδώ στο νότιο τμήμα δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα, όμως ήδη έχουν γίνει κάποιες προετοιμασίες. Περιμένουμε κλήση για αποστολή σε επικίνδυνη περιοχή. Στην Ερυθρά Ημισέληνο στη Ράφα, με την οποία θα αρχίσουμε να συνεργαζόμαστε, μας είπαν ότι ένα από τα ασθενοφόρα τους παραλίγο να χτυπηθεί από πύραυλο μη επανδρωμένου ισραηλινού αεροσκάφους, μόλις που πρόλαβε να ξεφύγει. Γενικά βάζουν τους τραυματίες όπως όπως στο ασθενοφόρο, και φεύγουν, και μετά αρχίζουν να τους φροντίζουν.

Την ώρα που οι άνθρωποι της Ε.Η. μας δείχνουν κάποια πράγματα μέσα στα ασθενοφόρα που ενδεχομένως να συνοδεύσουμε, στον ασύρματο ακούγονται πολλές συνομιλίες. Μας εξηγούν ότι οι Ισραηλινοί εμποδίζουν ασθενοφόρο να μεταφέρει τραυματία, από το νότιο προς το βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας.

Τα ασθενοφόρα εμποδίζονται να φτάσουν στους τραυματίες οι οποίοι πεθαίνουν αβοήθητοι. Εγκλωβισμένες οικογένειες δεν μπορούν να φύγουν. Χθες στην Ερυθρά Ημισέληνο μας είπαν για μια οικογένεια στη Τζαμπάλια, που εδώ και μέρες ζητά να την απεγκλωβίσουν, αλλά δεν μπορούν να πλησιάσουν. Μας έδωσαν τηλέφωνα να τα μεταφέρουμε στους συναδέλφους μας στο βορρά, μήπως μπορούν να κάνουν κάτι...

Γενικά η κατάσταση στην Τζαμπάλια είναι απελπιστική. Όπως ξέρετε οι Ισραηλινοί χτυπούν τα σχολεία των Ηνωμένων Εθνών όπου έχουν βρει καταφύγιο όσοι/ες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Εκατόμβη νεκρών. ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ να σταματήσει αυτή η σφαγή! Επιπλέον τα μηνύματα που μας έρχονται από Τζαμπάλια είναι ότι ο κόσμος πλέον δεν έχει τρόφιμα και ΝΕΡΟ!

Προχτές το βράδυ, μια από τις συναγωνίστριες του ISM, η καναδή Έβα Μπάρτλετ, παραλίγο να σκοτωθεί μαζί με πολλούς δημοσιογράφους όταν το κτίριο στο οποίο βρίσκονταν, δέχθηκε επίθεση από ελικόπτερο Απάτσι. Οι Ισραηλινοί όχι μόνο δεν αφήνουν τους δημοσιογράφους να εισέλθουν και να μεταδώσουν τις θηριωδίες που λαμβάνουν χώρα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά τώρα προσπαθούν να σκοτώσουν και τους λιγοστούς δημοσιογράφους και διεθνείς εθελοντές που μπορούν να αποκαλύψουν τα εγκλήματα που συμβαίνουν.

Σύνδεσμοι: ingaza.wordpress.com | ISM:palsolidarity.org

Πρωτοχρονιά 2009 στην Λωρίδα της Γάζας

2009-01-06T02:44:00.000+02:00

Όταν σε παλιότερο ποστ σχολίαζα τις πολιτικές εξελίξεις της κρίσης λέγοντας «μαύρο φθινόπωρο» και «ένας χειμώνας κατράμι» δεν εννοούσα σε καμιά περίπτωση πως θα είχαν σαν συνέπεια το πένθος. Ενας μετανάστης το Νοέμβρη νεκρός από αστυνομικούς στο Αλλοδαπών όπου περίμενε να ανανεώσει την άδεια παραμονής του. Ενας νεκρός μαθητής αναίτια από προκλητικούς αστυνομικούς στο κέντρο των Εξαρχείων που ξεσήκωσε μια τεράστια κοινωνική οργή από μαθητές νέους και εργαζόμενους σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας. Και μετά τα Χριστούγεννα αριθμούμε κάπου 520 συνολικά περίπου νεκρούς μετά από επιθέσεις με πυραύλους από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τα πρακτορεία ενημερώνουν για την πρόοδο των χερσαίων επιχειρήσεων του Ισραήλ στην Γάζα. Στόχος του Ισραήλ είναι καθαρά η Χαμάς, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση των Παλαιστινίων που από τις αρχές του 2006 που ανέλαβε το Ισραήλ κάνει τα πάντα για να τιμωρήσει του παλαιστίνιους που ψήφισαν μια οργάνωση με ανθρωπιστικό έργο, με σκοπό να απελευθερώσει την χώρα και να σπάσει την πολιορκία της και δεν αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ που επιβάλλει τη θέλησή του στην περιοχή.

Αυτά τα χρόνια είδαμε τη Χαμάς σαν κυβέρνηση να αντιμετωπίζει προβλήματα σίτισης, παροχής ρεύματος και νερού, οικονομικές δυσχέρειες καθώς το Ισραήλ διεκδικεί να έχει πρόσβαση σε όλα αυτά. Αλλά είχε να αντιμετωπίσει μέχρι και το «ανέκδοτο» με τον λεγόμενο «εμφύλιο πόλεμο». Η Φατάχ, η άλλη οργάνωση στην Παλαιστίνη που διεκδικούσε την κυβέρνηση, αμέσως μετά τις εκλογές έπαιρνε από το Ισραήλ χρήματα, όπλα και ότι άλλο μπορούσε να ζητήσει για να στριμώξει την Χαμάς «από τα μέσα»

Οι τελευταίες εξελίξεις στην περιοχή δείχνουν πως και στις αραβικές χώρες υπάρχουν 2 κόσμοι. Ο κόσμος που αγωνίζεται κόντρα σε ιμπεριαλιστικά σχέδια και οι κυβερνήσεις με του πλούσιους φίλους του που προσπαθούν να πάρουν κάτι από την πίττα που κόβουν στην πλάτη τους οι ιμπεριαλιστές. Η Αίγυπτος και ο Λίβανος είναι οι δύο οφθαλμοφανή παραδείγματα με τις τεράστιες απεργίες ενάντια στον δικτάτορα Μουμπάρκ η πρώτη και με την Χεσπολάχ στην δεύτερη, την οργάνωση που είχε στείλει αδιάβαστο το Ισραήλ στον πόλεμο των 30 ημερών το καλοκαίρι του 2006.

Επειδή αυτές οι εξελίξεις δεν σηκώνουν πολλές θεωρίες αλλά πράξεις δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Σε τέτοιες στιγμές οι πρωτοβουλίες αντίστασης και αλληλεγγύης από τα Εξάρχεια μέχρι την Γάζα είναι η πρώτη προτεραιότητα. Σε αυτό το διάλειμμα από αυτήν την προτεραιότητα παραθέτω εδώ δύο πρώτα μηνύματα της Μαρίας Νικηφόρου από το International Solidarity Movement που βρίσκεται στην Ράφα στη Λωρίδα της Γάζας και στέλνει φωτογραφίες και βίντεο από την περιοχή.

Sunday, 28 December, 2009

Σήμερα το πρωί ξυπνήσαμε από τις εκρήξεις. Το σημείο δεν απείχε πάνω από 100 μέτρα από το σπίτι που βρισκόμασταν. Το δωμάτιο που κοιμόμουν είναι ακριβώς απέναντι, δεν μεσολαβούσαν σπίτια μόνο κάτι ελιές. Ευτυχώς τα τζάμια άντεξαν (τα είχαμε επίτηδες αφήσει μισάνοιχτα) και γλίτωσα από χειρότερα. Χτύπησαν ταυτόχρονα και ένα σιδηρουργείο στον ίδιο δρόμο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται όλη νύχτα και μέρα, μεταξύ των άλλων χτυπήθηκε και το παλιό κυβερνείο. Επίσης έχει απειληθεί σπίτι στη γειτονιά ότι θα βομβαρδιστεί, οι Ισραηλινοί πήραν τηλέφωνο. Χτες έπαιρναν μαζικά τηλεφωνήματα σε σπίτια λέγοντας ότι όποιο σπίτι έχει όπλα θα χτυπηθεί. Πήραν και στο σπίτι που βρισκόμουν. Ηταν μάλλον αυτόματα ηχογραφημένα μηνύματα. Εδώ το βίντεο από σήμερα το πρωί:

Date: Monday, 29 December, 2008, 9:44 AM

Χτες οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται σποραδικά όλη μέρα. Μετά το βομβαρδισμό της φαρμακαποθήκης στα 100 μέτρα από εκεί που κοιμόμουν κι ενός σιδηρουργείου στον ίδιο δρόμο χτυπήθηκαν και άλλοι σταθμοί μεταξύ των οποίων και το παλιό κυβερνείο. Λίγο πριν τη δύση του ήλιου έγιναν απανωτά χτυπήματα. Ανεβήκαμε στην ταράτσα και βλέπουμε την περιοχή των συνόρων με τα τούνελ να βομβαρδίζεται με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Τράβηξα ένα βίντεο θα προσπαθήσω να το στείλω.

Φύγαμε για εκεί παρόλο που προσωπικά θεωρούσα ότι είναι πολύ επικίνδυνο γιατί τα τούνελ είναι χιλιάδες και θα συνεχίζονταν οι βομβαρδισμοί. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι κόσμος αντί να προσπαθεί να απομακρυνθεί πλησίαζε. Κόσμος προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι οι Αιγύπτιοι φρουροί είχαν εξαφανιστεί και να σπάσει το τείχος και να περάσει στην Αίγυπτο.

Ξαφνικά άρχισαν να ακούγονται πυροβολισμοί. Οι Αιγύπτιοι είχαν ανοίξει πυρ. Οι Παλαιστίνιοι εξοργισμένοι επιδόθηκαν σε πετροπόλεμο εναντίον τους. Αργότερα καθώς η νύχτα έπεσε οι πυροβολισμοί πύκνωσαν. Κάποια στιγμή ακούστηκε έκρηξη ίσως από Παλαιστίνιους που μπορεί να ανατίναξαν μέρος του τείχους των συνόρων.

Για πολύ ώρα το βράδυ ακούγονταν πυροβολισμοί υπήρχαν και τροχιοδεικτικά πυρά από πλευράς Αιγυπτίων. Οι Αιγύπτιοι κρατάνε τα σύνορα κλειστά. Οι Ισραηλινοί προσπαθούν να κόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού πριν εισβάλλουν. Όχι μόνο γραμμές ανεφοδιασμού της Αντίστασης (της Χαμάς και όχι μόνο) αλλά και τις γραμμές ανεφοδιασμού στα αναγκαία αγαθά για την επιβίωση 1,5 εκατομμυρίων Παλαιστινίων στην πλειονότητά τους ΑΝΗΛΙΚΟΙ.

Κάποια στιγμή ξανάρχισαν οι βομβαρδισμοί. Ολη τη νύχτα πεταγόμασταν από του πυραύλους που έσκαγαν σε διάφορα σημεία. Τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα πετάνε συνεχώς κάνοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο. Σε κάποιες στιγμές ακούγεται ένας άλλος ήχος από αεροπλάνο. Αν και δεν μοιάζει, είναι μάλλον τα F16 που πλησιάζουν. Τότε πρέπει να προφυλαχτείς. Τα τζάμια πρέπει να είναι μισάνοιχτα για να μην σπάσουν από το οστικό κύμα. Αυτό σημαίνει ότι ξεπαγιάζουμε από το κρύο καθώς δεν υπάρχει η πολυτέλεια της θέρμανσης.

Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται. Τη νύχτα πρέπει να χτυπήθηκε μάλλον το δημαρχείο αλλά και πάλι η περιοχή των συνόρων.

Παρά τους ανελέητους βομβαρδισμούς πολύς κόσμος διατηρεί την ψυχραιμία του. Οι δρόμοι δεν είναι άδειοι όπως θα νόμιζε κάποιος. Μόλις γίνεται κάποιο χτύπημα όλοι τρέχουν να βοηθήσουν. Εχω δει και ενόπλους να είναι απόλυτα ψύχραιμοι παρά το γεγονός ότι είναι στόχος και ότι όταν θα γίνει εισβολή είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πεθάνουν. Πάντως οι Ισραηλινοί θα συναντήσουν αντίσταση. Γι’ αυτό και δεν έχουν κάνει την εισβολή. Προσπαθούν να σκοτώσουν και να τρομοκρατήσουν όσο το δυνατών περισσότερο κόσμο εκ του ασφαλούς με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Το βράδυ ένας φίλος άκουγε ραδιόφωνο. Κάποιος έβγαζε ένα φλογερό λόγο. Μου είπαν ότι ήταν ο Νασράλα της Χεσμπολάχ από το Λίβανο.

Μου λένε τώρα ότι βομβαρδίζουν και το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο. Βομβάρδισαν την πρώτη μέρα αιφνιδιαστικά μέρα μεσημέρι όταν όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με χιλιάδες πιτσιρίκια που άλλαζαν βάρδια στο σχολείο. Προσπαθούν να προκαλέσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερες απώλειες ώστε να σοκαριστεί ο κόσμος αλλά να φαίνεται προς τα έξω ότι χτυπάνε μόνο την Χαμάς.

Ο κόσμος εδώ είναι απογοητευμένος από τις αραβικές χώρες. Περιμένει υποστήριξη από εμάς. Αντιδράστε κατεβείτε όλοι στην σημερινή διαδήλωση. Πετάξτε και τίποτα… Μην είναι η διαδήλωση κηδεία. Εδώ οι Ισραηλινοί πετάνε πυραύλους συνεχώς. Πετάξτε και καμιά πέτρα ρε γαμώτο! Εδώ ο κόσμος όταν έβλεπε τί γινόταν στην Ελλάδα έλεγε μπράβο! Αλλά όλα αυτά για ένα μόνο νεκρό παιδί. Εμείς εδώ έχουμε χιλιάδες!

Alberto Arce, Ισπανός ακτιβιστής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στις 4/1/2009 μετά την έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων:

Η Λωρίδα της Γάζας έχει κοπεί στα 2 (τουλάχιστον). Εγώ παραμένω (αποκλεισμένος πια) στην Ράφα. Εδώ κάτω προς το παρόν είναι σχετικά ήσυχα. Ομως τα νέα λένε ότι έρχονται, έχουν μπει 4χλμ. Στο μεταξύ συνεχίζουν να σκοτώνουν γυναικόπαιδα. Και πληρώματα ασθενοφόρων. Η Ομάδα του ISM στο Βορρά συνοδεύει ασθενοφόρα. Εμείς εδώ κάτω ακόμα προσπαθούμε να το οργανώσουμε.

Βομδαρδισμός φαρμακαποθήκης 28/12/08

Πολλαπλά χτυπήματα στα σύνορα της Ράφα 28/12/08

Συνέντευξη στα αγγλικά με την Jenny Linnel αγωνίστρια του International Solidarity Movement (ISM)

Σύνδεσμοι: www.ingaza.wordpress.com ISM:www.palsolidarity.org

War Inc και Βattle in Seattle. Δύο ταινιές από την Αμερική της "κρίσης"

2008-09-23T10:28:00.004+03:00

Ήμασταν ακόμα στις διακοπές όταν ξεφυλλίζοντας στην παραλία την εφημερίδα διαβάζαμε «Μαύρο φθινόπωρο για τον Καραμανλή» στους κεντρικούς τίτλους. Πλησιάζοντας στην ημέρα που ο Καραμανλής θα μιλούσε στην ΔΕΘ έχοντας αντισταθμιστές της πολιτικής του χιλιάδες εργαζόμενους να διαδηλώνουν έξω από την έκθεση, σιγουρευτήκαμε ότι η οικονομική κρίση που κάνει τον Αλογοσκούφη να αδειάζει τις τσέπες μας δεν είναι θέμα «κακοδιαχείρισης» της οικονομίας αλλά ένα απρόσμενο, για τους διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας, φαινόμενο που θα κάνει όχι μόνο το φθινόπωρο αλλά και το χειμώνα κατράμι.

Ένα χρόνο πριν ένα γεγονός στα αμερικάνικα χρηματιστήρια ξέφυγε από τις οικονομικές στήλες στις πορτοκαλί σελίδες και έγινε πρωτοσέλιδο. Τα στεγαστικά δάνεια των τραπεζών στις ΗΠΑ γονάτισαν τα χρηματιστήρια καθώς συνδυάστηκαν οι υπερβολικές επενδύσεις στην αγορά ακινήτων με την υπερβολική τιμή που άρχισαν να παίρνουν τα ακίνητα ενώ οι καθηλωμένοι μισθοί ήταν αδύνατο να φτάσουν να πληρώσουν τα δάνεια, καθώς τα επιτόκια χτυπούσαν κόκκινο. Από τότε μέχρι σήμερα η αμερικάνικη οικονομία ρίχνει στο βούρκο όλο το χρηματιστηριακό σύστημα επηρεάζοντας τις οικονομίες τις Ευρώπης της Κίνας και όλου του κόσμου κάθε μέρα περισσότερο.

Σήμερα φτάνουμε στο σημείο όπου τη μία εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ δίνει κρατική επιχορήγηση στις δύο βασικές σε αγορές στεγαστικών δανείων Τράπεζες, την Fannie Mae και Freddie Mac ενώ την άλλη βδομάδα καταρρέει η 4η μεγαλύτερη επενδυτική τράπεζα των ΗΠΑ.

Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος οικονομολόγος για να δει με γυμνό μάτι το λόγο που συμβαίνει αυτό. Εξάλλου οι οικονομολόγοι είναι σε θέση να το εξηγήσουν με βάση μόνο τους αριθμούς ενώ εδώ οι αριθμοί παίζουν μόνο ένα στατιστικό ρόλο καθώς ο πρωταγωνιστής καθορίζεται σε άλλο πεδίο, το στρατιωτικό. Από τις αρχές του αιώνα μέχρι τώρα οι μεγάλες οικονομίες έκαναν πόλεμο για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους πάνω σε μικρότερες οικονομίες αφομοιώνοντάς τες. Όμως τελικά ο πόλεμος δεν λειτουργεί πάντα έτσι. Αυτή την στιγμή τα μέτωπα που έχουν ανοίξει οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους είναι υπό κατάρρευση. Τεράστια προβλήματα δημιουργούνται από τις αντιστάσεις ακόμα και σε χώρες «συμμαχικές» όπως το Πακιστάν, που παρόλο που ο χουντικός Μουσάραφ έπεσε, το τοπίο δεν έχει ξεκαθαρίσει όπως αποδεικνύει και το πρόσφατο βομβιστικό χτύπημα.

Ο πόλεμος στον Καύκασο από την άλλη είναι ένα νέο μέτωπο που μεγαλώνει τους ανταγωνισμούς ακόμα και ανάμεσα στις ίδιες χώρες τις πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ. Αυτό σημαίνει χρήματα για στρατεύματα εξοπλισμούς και επανδρωμένες βάσεις του ΝΑΤΟ με αντιπυραυλικές ομπρέλες πάνω από τα κεφάλια μας. Τα θλιβερά γεγονότα στην Οσετία όξυναν αυτό το κλίμα σε τέτοια βάση ώστε τα 60 χρόνια που κλείνει το ΝΑΤΟ το 2009 να εορταστούν με νέες απειλές για νέους πολέμους.

Κι αυτό γιατί ακόμα η λογική είναι ότι το να επενδύσεις σε έναν πόλεμο είναι σαν να επενδύεις σε μια νέα επιχείρηση με κερδοφόρο ορίζοντα. Κι αυτό γιατί τελικά τον πόλεμο …τον κάνουν οι επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις όπως η αμερικάνικη Blackwater που κάνει τους αμερικάνους φαντάρους στο Ιράκ να πίνουν «μαύρο»(αν όχι κόκκινο από το αίμα) νερό στην υγεία της, ενώ υπολογίζετε πως περίπου 600 εταιρίες κατοικοεδρεύουν στο σβέρκο των Ιρακινών.

Ο Μαρξ έλεγε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνετε και πως όταν επαναλαμβάνεται έχει ακόμα πιο γελοία χαρακτηριστικά από την προηγούμενη φορά. Σε αυτήν την οικονομική κρίση, που οι περισσότεροι την χαρακτηρίζουν χειρότερη από αυτήν του 1929 με την αιτιολογία πως σήμερα δεν είναι εύκολο να βρεθεί η διέξοδος, εμείς χρειάζεται να προσδοκούμε πολιτικές αλλαγές και ανατροπές.

Από τη χώρα του Χόλυγουντ λοιπόν ¬-του αμερικάνικου κινηματογραφικού κολοσσού που βέβαια δεν ξέρουμε που διατηρεί τις μετοχές του- έρχονται στις μεγάλες οθόνες αυτό το «μαύρο φθινόπωρο» δύο ενδιαφέρουσες ταινίες για το κλίμα της εποχής και που από μια «ανατρεπτική» οπτική γωνία προτείνουν και την λύση (κυρίως η δεύτερη). Μιλάμε για το WAR, INC. και το Battle in Seattle. Η μία κωμική περιπέτεια που σατιρίζει την πραγματικότητα του πολέμου και η άλλη μια πολιτική δραματική περιπέτεια όπως θα έλεγαν οι κριτικοί. Με μία παράξενη συνάρτηση μεταξύ τους που στο μυαλό μου γυρνάει ανάποδα καθώς η πρώτη υποτίθεται ότι αναφέρεται στους πολέμους του μέλλοντος ενώ η δεύτερη αφορά το παρελθόν αφού παρουσιάζει 9 χρόνια πριν την μεγάλη διαδήλωση στο Σιάτλ έξω από το χώρο που συνεδρίαζε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου η οποία συμβολίζει πια μια πολιτική στροφή μεγάλης σημασίας.

Το εμπνευσμένο από το άρθρο της Naomi Klein «Βαγδάτη έτος μηδέν», War, Inc. είναι δημιούργημα του σκηνοθέτη Joshua Seftel και των σεναριογράφων Mark Leyner, Jeremy Pikser. Πρωταγωνιστής είναι ο John Cusack, που συμμετέχει και στην παραγωγή, στο ρόλο του Brand Hauser, ενός πράκτορα δολοφόνου που καλείται από την πολεμική εταιρία του να μεταβεί στο Τουρακιστάν, που είναι στα πρόθυρα εξέγερσης ύστερα από «πραξικόπημα» που έφερε στη χώρα φιλοαμερικανική κυβέρνηση, με σκοπό να σκοτώσει τον αντίπαλο «κυβερνήτη». (Μμμ… αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί!) Αφεντικό στην εταιρία Τamerlane είναι παρεμπιπτόντως ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Η εταιρία, που καλύπτει την «ασφάλεια» της χώρας, για δικαιολογήσει την επίσκεψη του Brand Hauser σχεδιάζει μια αμερικανική εμπορική έκθεση στην οποία θα εμφανιστεί ως παραγωγός. Ως επίσημος επισκέπτης έρχεται σε επαφή με μια επίμονη δημοσιογράφο την Marisa Tomei στο ρόλο της Natalie Hegalhuzen και μια αλλόκοτη έφηβη ποπ τραγουδίστρια -sex symbol- με δυτικές προδιαγραφές την Yonica την οποία υποδύεται η Hillary Duff. Μέσα στις απρόβλεπτες καταστάσεις που θα δημιουργηθούν, όπου συναντάμε και τους Joan Cusack, Dan Aykroyd, Ben Kingley και Sergej Trifunovic θα δούμε τον δολοφόνο να κάνει μια ριζοσπαστική αλλαγή στην καριέρα του. Χαρακτηριστικός είναι αυτός ο διάλογος που δραματοποιεί λίγο τα πράγματα:

- Πρότυπο όλων των αυτοκρατοριών είναι η Ρώμη. Οι Ρωμαίο ήταν η αφρόκρεμα της ανθρώπινης φυλής, οι φορείς του πολιτισμού. Και εμείς είμαστε εκατόνταρχοι που τον προστατεύουμε από τους βάρβαρους.
- (Brand Hauser) Κόφτο. Μ’ αρέσει να σκοτώνω αλλά κατατάχτηκα για να σκοτώνω κακούς. Τα κέντρα υγείας, οι συνδικαλιστές, οι δημοσιογράφοι, οι αγρότες, οι θεολόγοι της απελευθέρωσης, οι Κολομβιανοί καλλιεργητές καφέ.. Αυτοί είναι οι βάρβαροι του πολιτισμού; Κάναμε την Λατινιτική Αμερική νεκροταφείο. Οποιος διακόπτει την συσσώρευση του πλούτου μας τον κάνουμε σκόνη. Δεν αισθάνομαι πια καλά γι’ αυτό.

Ο ίδιος ο John Cusack σε συνέντευξη του λέει πως ήθελε να διηγηθεί τον πόλεμο διαφορετικά από την επίσημη εκδοχή δηλαδή τα ψέματα της κυβέρνησης. Το σίγουρο είναι πως δίνει σε αυτά τα ψέματα την σατιρική εκδοχή που τους αξίζει και σίγουρα το επιτελείο του Λευκού Οίκου θα γελάσει με αυτήν την εκδοχή. Ενώ αντίθετα θα κοκκινίσει στην κυριολεξία μπροστά στο φόβο πολλών «Σιάτλ» καθώς ξέρουν πως σε αυτά τα πρόθυρα βρίσκεται η κατάσταση.

Η μάχη του Σιάτλ για πολλούς είναι μόνο η αρχή. Αυτήν την αρχή εστιάζει από μέσα ο ηθοποιός Στίουαρτ Τάουνσεντ στην πρώτη του σεναριακή και σκηνοθετική δουλειά. Η ταινία έχει προβληθεί στο εναλλακτικό Φεστιβάλ του South by Southwest και στη σινεφίλ κινηματογραφική διοργάνωση του Τορόντο το Σεπτέμβρη του 2007. Με πολλά ερασιτεχνικά πλάνα από την διαδήλωση, που έφτασε πολύ κοντά στο χώρο όπου συνεδρίαζε ο ΠΟΕ αλλά και την βία που ακολούθησε η καταστολή της, η ταινία δίνει μορφή στους πρωταγωνιστές των πέντε ημερών που κράτησαν οι κινητοποιήσεις στο Σιάτλ στρέφοντας την προσοχή όλης της παγκόσμιας κοινότητας και δίνοντας άλλη τροπή στις πολιτικές αντιστάσεις παντού. Οι Martin Henderson, Michelle Rodriguez, Charlize Theron, Woody Harrelson, André Benjamin, Connie Nielsen, Ray Liotta, Channing Tatum είναι τα πρόσωπα που εμφανίζονται.

Η χρονική στιγμή που θα δούμε την ταινία θα έλεγε κανείς πως πραγματικά ταιριάζει γάντι ως απάντηση σε αυτήν την κρίση. «Αντίσταση μέχρι την νίκη» είναι το μήνυμα που μπορεί να αναβλύσει από εδώ καθώς υποδεικνύεται ο τρόπος για να τους κάνουμε να πέσουν ακόμα πιο βαθιά σε αυτήν την κρίση μέχρι να πνιγούν. Γιατί έστω και μετά από ένα «μαύρο» φθινόπωρο και χειμώνα έρχεται η άνοιξη.

Δείτε ακόμα την εκπομπή ΙnfoWar:

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=84868

Trailer του War, Inc.

Trailer του Battle in Seattle

Ευρωσυνθήκη: Ψήφισαν συνθήκη μπας και "γλιτώσουν"

2008-06-24T03:44:00.004+03:00

Στις 11 Ιούνη, η Ελληνική Βουλή ψήφισε την «Συνθήκη της Λισαβόνας» ή «Ευρωσυνθήκη» ή «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη» ή «μεταλλαγμένο Ευρωσύνταγμα». Δεν θα επικυρωθεί τόσο άμεσα, εωσότου αποφασιστεί αν θα διεξαχθεί δημοψήφισμα το οποίο ζήτησαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Βουλή. Το τί είναι αυτή Συνθήκη και το τί ακριβώς προβλέπει μην κάνετε καν το κόπο να το αναζητήσετε στις δημοσιεύσεις του ελληνικού Τύπου, θα διαβάσετε μόνο σχολιαμούς.

Η Συνθήκη συζητήθηκε 18-19 Οκτώβρη από τους 27 της Eυρωπαϊκής Eνωσης ως “Μεταρρυθμιστική Συνθήκη” και υπογράφτηκε στις 13/12/07 από το σύνολο σχεδόν των χωρών μελών. Για να εφαρμοστεί στην πράξη και να ψηφιστεί διάλεξαν ένα δικό τους τρόπο αυτήν την φορά οι ηγέτες της ΕΕ. H συνθήκη θα ψηφιστεί μόνο μέσα στα εθνικά κοινοβούλια των χωρών μελών της EE.

Είναι ένα πρώτο παράδειγμα για να καταλάβουμε ότι φοβούνται τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας και ότι μέσα από ένα δημοψήφισμα, δηλαδή άμεση δημοκρατία, θα εκφραζόταν η λαϊκή δυσαρέσκεια. Και δεύτερον ότι με αυτό τον πραξικοπηματικό τρόπο θα καταφέρουν να εφαρμόσουν την Συνθήκη αυτή τη φορά χωρίς να καταλήξει στα σκουπίδια όπως το Eυρωσύνταγμα που δοκιμάστηκε σε 2 χώρες την Γαλλία και την Ολλανδία.

Προς έκπληξη η Γιαννάκου κάτω από αυτές τις πιέσεις δηλώνει: «Εδώ εμείς με γραμματείς και χιλιάδες κείμενα και δεν πολυξέρουμε την Ευρωπαϊκή Μεταρρυθμιστική Συνθήκη. Ο λαός είναι αδύνατον να ενημερωθεί και να καταλάβει. Οπότε είναι πιθανόν να πει όχι….» Φαίνεται ότι για τη «εκσυγχρονίστρι» νεοφιλελεύθερη κυρία Μαριέτα ο «λαός» άντε το πολύ πολύ να βάζει ένα σταυρό στο ψηφοδέλτιο κάθε τέσσερα χρόνια…

Η Ιρλανδία είναι η μόνη χώρα που διεξήγαγε δημοψήφισμα όχι φυσικά από «δημοκρατική ευαισθησία» αλλά μετά από προσφυγή ενός πολίτη του Ρέημοντ Κρότι καθώς είναι κάτι που προβλέπει το Σύνταγμα της χώρας.

H Ιρλανδία θα προκαλέσει την πρώτη εμφανή κρίση στην ευρωσυνθήκη αφού το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, μία μέρα μόλις μετά την ψήφιση της συνθήκης στην ελληνική Βουλή, καθιέρωσε πλειοψηφία του OXI με 53% ενάντια στις δυνάμεις του NAI. Τα δυο μεγάλα κόμματα που επηρεάζουν την ηγεσία του κεντρικού συνδικάτου και τον αστικό τύπο ήταν οι φανατικοί υποστηριχτές του ΝΑΙ.

Tο γιατί στην Ιρλανδία δημοψήφισμα εξηγεί πολλά. H Iρλανδία στην δεκαετία του ‘90 ήταν ένα παράδεισος για τον καπιταλισμό. Φοροαπαλλαγές για τις πολυεθνικές και πάγωμα μισθών ήταν η πολιτική που έκανε την Iρλανδία παράδειγμα προς μίμηση των άλλων χωρών της EE. Eπιχειρήσεις όπως η Microsoft για παράδειγμα δήλωναν την Iρλανδία ως έδρα για να νοιώθουν πιο ασφαλείς με τις αγορές, τα κεφάλαια και τα κέρδη τους. Aπό το 2002 και μετά όμως ο πληθωρισμός δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για τέτοιες επιλογές καθώς και η Iρλανδία μετά την οικονομική ύφεση του 2000-01 έχασε το χρίσμα τη “κέλτικής τίγρης” όπως την αποκαλούσαν οι οικονομολόγοι και έγινε η δεύτερη χώρα μετά τις HΠA στην λίστα των χαμηλά αμειβόμενων εργατών με όλες τις κρίσεις που συνεπάγονται.

Δεν διαφέρει λοιπόν σήμερα από την Ελλάδα με 5% πληθωρισμό, 9% ανεργία και την ακρίβεια να ρίχνει την κατανάλωση από +274 το τελευταίο τρίμηνο του 2007 στο -53 το πρώτο τρίμηνο του 2008 στα νοικοκυριά. Γι αυτό και η κυβέρνηση Καραμανλή φρόντισε όχι μόνο να μην γίνουν γνωστά τα σχέδια που προβλέπει η συνθήκη αλλά και να πιάσει απροετοίμαστα τα κόμματα της αντιπολίτευσης καθώς ο Σκιούφας αντί για τις 13 Ιούνη αρχικά, όρισε τις 11 Ιούνη ως ημερομηνία στην οποία θα συζητηθεί και θα ψηφιστεί στην Βουλή αλλά και καμιά απάντηση στο αίτημα για δημοψήφισμα.

Φρόντισε επίσης να καλέσει από τα σαλόνια της ΕΕ ένα φίλο που πρόσφατα τον είχε στηρίξει στην «κρίσιμη» διαδικασία του βέτο για το Μακεδονικό. Η επίσκεψη Σαρκοζί είναι σίγουρα ένας μπούσουλας για να καταλάβουμε την Ευρωσυνθήκη και την συνέχεια της.

Στον Eλεύθερο Τύπο της Kυριακής διαβάζουμε ότι οι δύο κύριοι:

-υπέγραψαν κοινή διακήρυξη για συνεργασία στους τομείς της άμυνα και της ασφάλειας. Aγορές και πωλήσεις όπλων, ανταλλαγές εκπαιδευτικού πολεμικού προσωπικού και ότι συνεπάγεται αυτή η πολεμική συμμαχία.

-Kοινή συμφωνία για δημιουργία ευρωπαϊκής ακτοφυλακής

-Συνεργασία με στόχο μονάδα αερίου και ατομικής ενέργειας στην Kαβάλα

- Ο Kαραμανλής τάχθηκε στο πλευρό του Σαρκό για την Eνωση με την Mεσόγειο και δήλωσε ότι η Eλλάδα θα συνδράμει τις πρωτοβουλίες του Σαρκό στα νέα μέτρα περί μετανάστευσης που προωθεί ο γάλλος πρόεδρος. Με πολλές αντιδράσεις όμως καθώς μόνο ο Ψωμιάδης και ο Kαρατζαφέρης θα ήθελαν ένα τέτοιο μέτρο στην χώρα τους.

Oλα αυτά μετά από την έγκριση φυσικά που δίνει και στους δύο η Eυρωσυνθήκη. Είμαστε λοιπόν απέναντί τους και απένατι στην πολιτική που από την Συνθήκη αυτή

- Θέλει ελαστικές σχέσεις εργασίας λεγόμενη flexicurity=ελαστοασφάλεια που παγιώνει την ανασφάλιστη εργασία. Ενα μέτρο όπως και ο νόμος CPE που απορρίφθηκε μαζικά από τους γάλλους εργαζόμενους και φοιτητές.

- Θέλει τα ανώτερα όργανα για την λήψη αποφάσεων τα όργανα της EE που θα έχουν ισχυρότερη ισχύ από τα εθνικά συντάγματα. Καταργεί τις δημοκρατικές κατακτήσεις των εργατών καθώς μεταφέρει τις τελικές αποφάσεις στην λεγόμενη “Eυρωπαϊκή νομιμότητα”

- Oρίζει ποιες θα είναι και πως θα υπολογίζονται οι πλειοψηφίες. Για να μπορούν να εφαρμόζονται με μεγαλύτερη άνεση οι αποφάσεις.

- Δίνει την δυνατότητα στην EE να υπογράφει αυτοτελώς διεθνείς συνθήκες που θα έχουν άμεση εφαρμογή και ισχύ σε όλα τα κράτη μέλη χωρίς καμιά έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια. Iσως δηλαδή και το επόμενο ασφαλιστικό να έρθει κατευθείαν από τις Bρυξέλες.

- Ορίζει αποστολές τύπου «Petersberg» να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και δη με δράσεις στο έδαφος τρίτων χωρών. Για ειρηνευτικούς σκοπούς ενιχύει την στρατιωτικοποίηση με στόχο τον έλεγχο των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου και φυσικά την ιμπεριαλιστική δυνατότητα επέμβασης πχ κατοχή και πόλεμο.

- Για την αντιτρομοκρατική δράση και την καταστολή του εσωτερικού εχθρού καθιερώνει των Eυρωπαϊκό εισαγγελέα που θα ασκεί διώξεις εις βάρος οποιουδήποτε πολίτη της EE και η Europol έχει δικαιοδοσία να αναλάβει ανακριτική δράση όπου η ίδια θέλει.

Ο Eυρωστρατός, η Europol, τα Eυρωπαϊκά αφεντικά και οι πολυεθνικές εταιρίες με τα κεφάλαια τους στην λεγόμενη «Eυρωπαϊκή ολοκλήρωση». (εν συντομία πάντα από τον Τύπο τι προβλέπεται: www.skai.gr/master_story.php?id=84613)

Μέσα στους λίγους σχολιασμούς, ο Ηλίας Νικολόπουλος σε παρέμβασή του, είπε ότι οι διατάξεις της συνθήκης που είναι αντίθετες με το ελληνικό Σύνταγμα δεν πρέπει να ψηφιστούν από την ελληνική Βουλή, ενώ τόνισε ότι στη Συνθήκη δεν υπάρχει η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, όπως συμβαίνει με το ελληνικό Σύνταγμα και προέβλεψε ότι θα εμφανιστούν πολλά προβλήματα στο μέλλον από τα πολλά αντισυνταγματικά στοιχεία της συνθήκης της Λισαβόνας.

Ενας έλληνας που ποθέι όμως την «Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» φάνηκε να είναι ο κ. Σημίτης. Μεγάλη η διαφωνία στο ΠΑΣΟΚ αλλά όπως περιέγραψε και ο Α.Παπαχελάς πρόκειται για ένα μικρό θέμα αφού ο Γ.Παπανδρέου προβλέπει ότι με το δημοψήφισμα σίγουρα θα κερδίσουμε μια ευρωπαϊκή νίκη ενώ ο Σημίτης ορθά διαφωνεί αφού καταλαβαίνει πως θα γευτούν άλλη μια ευρωπαϊκή ήττα και αντιπροτείνει την άμεση έγκριση του Ευρωσυντάγματος.

Τα σχόλια του Τύπου μετά την νίκη του ΟΧΙ στην Ιρλανδία ήταν αρκετά ανατρεπτικά αλλά μόνο στους τίτλους. Το «χατούκι της Ευρωσυνθήκης» γρήγορα μεταλλάχτηκε σε μια σειρά από πρόχειρες δικαιολογίες όπως ότι αρνητές της συνθήκης ήταν οι γυναίκεςπου φοβήθηκαν μην πάρουν τα παιδιά τους στον Ευρωστρατό αλλά και ότι οι θρησκόπληπτοι ψήφισαν ΟΧΙ γιατί ήθελαν να αποφύγουν πιθανόν νόμο που επιτρέπει τις αμβλώσεις καθώς μέχρι τώρα απαγορεύονται. Πέρα από γέλιο προκαλούν και ανατριχίλα. Το ΟΧΙ στην Ιρλανδία έφερε πολλά προβλήματα και στην Αγγλία καθώς οι αρνητικές φωνές στο Λονδίνο όπως και σε όλη την Ευρώπη ενώθηκαν με τους εργαζόμενους της Ιρλανδίας και μόνο η βασίλισσα Ελισάβετ και η βουλή των Λόρδων έμειναν ως υποστηριχτές του ΝΑΙ. Ο τσέχος πρωθυπουργός φάνηκε να κάνει πίσω δηλώνοντας πως δεν θα πιέσει τους βουλευτές για την επικύρωση της συνθήκης. Η πίεση που ασκήθηκε μετά το δημοψήφισμα στις κυβερνήσεις ήταν μεγάλη αλλά σίγουρα θα καταφέρουν να αμυνθούν και να ξαναεπιτεθούν ίσως με πιο λυσσαλέο τρόπο.

«Με το Ευρωσύνταγμα φιλοδοξούσαν όχι μόνο να οργανώσουν αυτές τις επιθέσεις, αλλά και να τις νομιμοποιήσουν με την αίγλη του “Συντάγματος”. Τώρα εγκατέλειψαν το στόχο της νομιμοποίησης. Ξέρουν ότι δεν έχουν την πλειοψηφία με τη μεριά τους. Ομως θέλουν οι Ευρωεκλογές του 2009 να γίνουν με την Ευρωσυνθήκη ψηφισμένη από όλα τα κοινοβούλια, ώστε να έχει η άρχουσα τάξη τη σιγουριά ότι οι προτεραιότητες του νεοφιλελευθερισμού δεν αμφισβητούνται πουθενά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, με ή χωρίς την Ευρωσυνθήκη, είναι ένας επικίνδυνος ιμπεριαλιστικός οργανισμός. Οσο κι αν επιμένει να παρουσιάζεται ως “κοινό σπίτι” των λαών της Ευρώπης, από τότε που ιδρύθηκε είναι μια συμμαχία της άρχουσας τάξης των ευρωπαϊκών κρατών. Οι καπιταλιστές των ευρωπαϊκών χωρών συνεργάστηκαν για να μπορούν να παίζουν ως ενιαίος παίχτης στις διεθνείς αγορές και να ανταγωνίζονται με καλύτερους όρους τις άλλες μεγάλες δυνάμεις της Αμερικής και της Ασίας. Το ευρώ ως κοινό νόμισμα προχώρησε αυτή τη συμμαχία ακόμη περισσότερο. Μαζί όμως με την οικονομική συνεργασία ήρθε και η “ανάγκη” της πολιτικής συνεργασίας. Με άλλα λόγια, για κοινούς εκβιασμούς ενάντια σε τρίτες χώρες, κοινή εκμετάλλευση φτωχότερων χωρών, κοινές ρατσιστικές πολιτικές ενάντια στους μετανάστες. Τώρα ονειρεύονται μια πιο ενοποιημένη εξωτερική πολιτική που θα φτάνει μέχρι και σε ανεξάρτητες επεμβάσεις του Ευρωστρατού, γι' αυτό και ορίζουν ένα είδος πρωθυπουργού της Ευρωπαϊκής Ενωσης και έναν υπουργό Εξωτερικών. Η παρουσία του Ευρωστρατού στο Κόσοβο όπου παίζει το ρόλο του στρατού κατοχής, θεωρείται γενική πρόβα για τέτοιες μελλοντικές “ανθρωπιστικές” δράσεις.» γράφει ο Νίκος Λούντος στην Εργατική Αλληλεγγύη

Tο 2004 ένα χρόνο μετά την εισβολή των HΠA στο Iρακ και μπροστά στις προηγούμενες ευρωεκλογές είχε ανοίξει η συζήτηση για το αν η Eυρώπη είναι το αντίπαλο δέος στην Aμερική. H απάντηση τότε είναι ότι και οι δύο ανήκουν στο ίδιο «δέος» ανεξάρτητα αν διαφωνούν για τα ατομικά τους συμφέροντα. Oι HΠA βρήκαν αρκετούς συμμάχους για τον πόλεμο στο Iράκ από το ευρωπαϊκό τραπέζι. Mόνο που κανένας όπως και η Aμερική δεν υπολόγιζαν το κόστος όχι μόνο το οικονομικό που 5 χρόνια μετά φέρνει την τιμή του πετρελαίου από 30 δολάρια το βαρέλι πριν τον πόλεμο στα 120 σήμερα, αλλά και του πολιτικού. Kανένας από τους πολεμικούς συμμάχους δεν προόδευσε στις μεταρρυθμίσεις μέσα στην χώρα του.

Σήμερα οι αναλυτές σχολιάζουν πως υπάρχει παντού κρίση.

Στην οικονομία: από τα στεγαστικά δάνεια με φούσκες στις HΠA μέχρι το παγκόσμιο κράχ πριν 2 μήνες.

Στην πολιτική: καμιά από τις κυβερνήσεις της EE δεν έχουν πλειοψηφική υποστήριξη στις μεταρρυθμίσει και οι δημοσκοπήσεις τον προηγούμενο μήνα έχουν αέρα εξέγερσης με 70% υπέρ της ιδέας ενός νέου «Mάη’68» σήμερα (άμεση ρήξη με τον Σαρκό που όταν εκλέχτηκε δήλωσε πως θα ξεκόψει την Γαλλία από τα πρότυπα του εκείνου του Mάη ’68)

Κρίση στον πόλεμο: Oύτε ένα μέτωπο στην Mέση Aνατολή δεν έχει χαρίσει σιγουριά στα πολεμικά τους σχέδια καθώς από την Aφρική μέχρι το Θιβέτ η αντίσταση δικαιώνεται και υπερτερεί, όπου υπάρχει ξένη παρουσία και κατοχή, των φαντάρων που ζητούν με κάθε τρόπο να επιστρέψουν στην βάση τους.

Oι Eυρωπαιοι ηγέτες χρειάζεται μέσα σε αυτές τις συνθήκες να αποδείξουν ότι έχουν δυνατότητες να απαλαγούν από την κρίση.

Tο Eυρωσύνταγμα, η Eυρωσυνθήκη και οι νέες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που προτείνουν πιστεύουν πως θα τους δώσουν αυτήν την δυνατότητα. Αυτό ακριβώς κάνει τον Kαραμανλή να ησυχάζει για λίγο κάθε φορά που οι ιδιωτικοποιήσεις συναντούν σθεναρή αντίσταση από εργαζόμενους και φοιτητές, κάθε φορά που οι 151 της NΔ είναι μόνοι τους στην Bουλή να ψηφίσουν τέτοια νομοσχέδια.

Το στοίχημα μας δεν είναι μόνοι να τους εμποδίσουμε αλλά να τους κάνουμε να πέσουν ακόμα πιο βαθιά σε αυτήν την κρίση. Kρίση δεν είναι μόνο η ακρίβεια και ο πληθωρισμός, ούτε το να μην μπορείς να τα λύσεις. Kρίση είναι το να ξέρεις πως ανταγωνισμός δεν λειτουργεί πια όπως υποστηρίζουν και οι οικονομικοί αναλυτές και το ξέρει καλά και ο Aλογοσκούφης. Πρόσφατα με αφορμή το ξεπούλημα του OTE στην DT και ότι ο OTE έχει μετοχές σε όλα τα Bαλκάνια θέλησε η διεθνής εφημερίδα Financial Times να θυμήσει στον Aλογοσκούφη πως και ελληνική οικονομία έχει αγκάθια και ότι και η Eλλάδα ανήκει στο κομμάτι της κρίσης.

H απάντηση του Aλοσκούφη στο φύλλο της επόμενης ημέρας δεν νομίζω πως έπεισε κανένα όπως και σημερινές δηλώσεις του πως το μέτρο που μόλις προχτές ψήφισε το Συμβούλιο των Yπουργών Aπασχόλησης της EE που σπάει το 48ωρο και προβλέπει 65 ώρες δουλειά την εβδομάδα δεν θα εφαρμοστεί στην χώρα μας.

Mια κυβέρνηση που φέρνει το Eυρωσύνταγμα «αθόρυβα», που μόλις 151 ψηφίζουν το ασφαλιστικό που επεκτείνει τις ιδιωτικοποίησεις και ανοίγει στην πόρτα μας, στα Bαλκάνια, τον πόλεμο σίγουρα θα επικροτεί τέτοιες ενέργειες. Eξάλου τέτοια μέτρα προβλέπει και ενισχύει η Eυρωσυνθήκη.

Την εμετική βρώμα της Χρυσής Αυγής, κάποιοι φοράνε για κολόνια

2008-02-14T07:00:00.001+02:00

Δυστυχώς σε αντίθεση με προηγούμενο ποστ αυτήν την φορά μιλάω για κάτι που είναι ακόμα ζωντανό. Λέω ακόμα γιατί σχετικά πρόσφατα κάποιοι πίστεψαν πως χάθηκε για πάντα, αφού φάνηκε πως οι συνθήκες οδήγησαν στην αναστολή της λειτουργίας του. Ομως η διάψευση που άλλοι περίμεναν δεν άργησε. Τα πρόσφατα γεγονότα του Σαββάτου 2 Φλεβάρη στο Αγαλμα του Κολοκοτρώνη δεν ήταν η διάψευση αλλά ένα ακόμα χτύπημα, παρολίγον κι αυτό δολοφονικό, στην σκιά του σιχάματος που τελικά ζει.

Τα “τραγικά” γεγονότα στα Ιμια πριν 12 χρόνια στάθηκαν η αφορμή για μια ακόμα παρέλαση εκατόν ατόμων οπλισμένων κρανοφόρων με μαχαίρια, στειλιάρια, αλυσίδες, ελληνικές σημαίες και πλήρη κάλυψη της φιλικής τους Αρχής, υπό την οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Η απάντηση των αντιφασιστών δεν ήταν η δύναμη που μπορούσε να τους σταματήσει, αλλά να εξωθήσει τα ΜΑΤ σε βία προς αυτούς κάνοντας το κέντρο της Αθήνας η παιδική χαρά όπου οι ΜΑΤζήδες ανενόχλητοι ξεσπούν στα κεφάλια τους, σε περαστικούς, σε κάμεραμαν και ρεπόρτερ που είχαν καταγράψει από πριν την οργανωμένη “απάντηση” προς τους διαμαρτυρόμενους, στέλνοντας αρκετούς στο νοσοκομείο εκ τον οποίων 2 σοβαρά από μαχαιριές. Ο φύρερ Μιχαλολιάκος τρέχει να δηλώσει στην εκπομπή «Το κουτί της Πανδώρας» του Κ.Βαξεβάνη 12/02/08 ότι η χρυσή αυγή έσωσε την κατάσταση στα επεισόδια διότι αν άφηνε να γίνει αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 2μμ ενώ στις 7μμ συγκεντρώνονταν 1000 χρυσαυγίτες στο κάλεσμά τους, θα γινόταν αιματοχυσία.

Την βία της αστυνομίας την συναντάμε πολύ συχνά αν όχι συνέχεια. Την βία των χρυσαυγιτών όμως θα ήταν άδικο να πούμε ότι δεν την συναντάμε σχεδόν το ίδιο συχνά. Στην αμέσως προηγούμενη περίοδο έχουμε σκληρές επιθέσεις σε Πακιστανούς πρόσφυγες, στέλνοντας πολλούς από αυτούς στο νοσοκομείο, ακόμα και μέσα στα σπίτια τους, στο Ρέντη, στο Αιγάλεω, στην Νίκαια αλλά και επιθέσεις σε γραφεία οργανώσεων και φορέων που πρωτοστατούν στις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις όπως τα γραφεία της δημοτικής κίνησης ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΗΣ Ζωγράφου την Παρασκευή 22 Γενάρη, λίγες μέρες πριν στα γραφεία του Συλλόγου Ιλισός, στο Σωματείου υπαλλήλων βιβλίου και χάρτου, στη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο. Επιθέσεις με υπογραφή και στάμπα τον αγκυλωτό σταυρό ή τον σταυρό στον κύκλο που μέχρι πριν αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο την υπογραφή της Χρυσής Αυγής.

Τον Ιούλιο του 2007 στου Ζωγράφου έχουμε κατά μέτωπο επίθεση σε 2 μέλη του ΣΕΚ έξω από σουπερμάρκετ όπου αυτοί μοίραζαν αντιπολεμικές προκηρύξεις. Όταν ο ένας εκ των δύο επιτιθέμενων οδηγήθηκε στο τμήμα μετά την σύλληψή του από περαστικούς είδαμε τον Μάκη Βορίδη να καταφθάνει ως υπεράσπιση του εκδιώξαντος. Ο αστυνομικός υπηρεσίας δε, θέλησε να καταγράψει το γεγονός ως διαμάχη μεταξύ δύο ομάδων και όχι ως πράξη βίας, κάτι που από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από τους φορείς της περιοχής, όπως το Κίνημα Πόλης, έμεινε σαν σκέψη. Η παρουσία του συγκεκριμένου συνηγόρου ήταν η πιστοποίηση για το που έχει την φωλιά της σήμερα αυτή η οργάνωση, αφού και μετά την είσοδο του ΛΑΟΣ στην βουλή έχουμε ορατά σημάδια όχι απλά επανεμφάνισης αλλά και αποθράσυνσης από τα φασιστοειδή.

Ύστερα από τις καταδίκες μελών της η οργάνωση άφησε να διαδοθεί ότι διαλύθηκε. Πολλά φασιστοειδή είναι πλέον στην φυλακή, όπως ο «ήρωας» Αντώνης Ανδρουτσόπουλος –Περίανδρος, για απρόκλητα μαχαιρώματα και επιθέσεις σε αντιφασιστικές οργανώσεις κ.α. Ο Π. Ρουμελιώτη για το μαχαίρωμα ενός μαθητή στο Μοναστηράκι αλλά και την συμμετοχή αυτού και του αστυνομικού τότε στο τμήμα Ομονοίας Γ. Ανδρασκέλα για τραυματισμό και τραμπουκισμό στο Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο κ.α.

Η αστυνομία όπως φαίνεται έχει οργανικούς δεσμούς με την οργάνωση αφού ακόμα και ο αδερφός του Ανδρουτσόπουλου, Νίκος, είναι αστυνομικός και όπως καταγγέλλει «Το Βήμα» σε άρθρο του για τα στραβά μάτια της αστυνομίας προς αυτόν σχετικά με την χρονοβόρα σύλληψή του (http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14568&m=A38&aa=1): «Μάλιστα είχε χρηματίσει και συνοδός ασφαλείας βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, τον οποίο είχε συνοδεύσει το 1999 στην κηδεία του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γιάννου Κρανιδιώτη».

Aν αναρωτιέται κάποιος μήπως η οργάνωση έχει και σχέση με την ΝΔ ορθά συλλογιέται. Η εφημερίδα «στόχος» για παράδειγμα έχει βασικό χρηματοδότη για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα τον βουλευτή της ΝΔ Καμμένο. Όμως η ιστορία ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με τέτοια στοιχεία που πληθαίνουν καθώς κάποιος τα σκαλίζει. Δεν είναι μόνο η οργάνωση Χρυσή Αυγή εκφραστής των φασιστοειδών και των ακροδεξιών. Το θέμα έχει πολιτικές ρίζες και εκεί ξεσκεπάζεται η αλήθεια για το ποιοί είναι και από πού οι κύριοι του ΛΑΟΣ που βρέθηκαν στα έδρανα της βουλής αλλά και γιατί.

Τον Ιούλιο του 1974 στην σύσκεψη πολιτικών και χουντικών κατά την παράδοση της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στον Καραμανλή, παρών είναι ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, γνωστός από την κρίση του 1965 όπου ήταν η πέτρα του σκανδάλου ως διορισμένος από τον βασιλιά στο υπουργείο άμυνας. Στην μεταπολίτευση θέλησε να εκφράσει φιλοβασιλικά και χουντικά στοιχεία με την Εθνική Δημοκρατική Ενωση-ΕΔΕ μαζεύοντας στο μαντρί του φιλοβασιλικούς, προ χούντας παρακρατικούς αλλά και μπόλικους «κρατικούς» της χούντας. Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 1,08% δεν κατάφερε ο ίδιος να εκλεγεί βουλευτής και αποσύρθηκε. Δεν ήταν ο μόνος εκφραστής της ακροδεξιάς όμως.

Μια δημοσιογραφική έρευνα του 1975 καταγράφει πάνω από 30 ακροδεξιές οργανώσεις που έπρεπε να βρουν πολιτικό εκφραστή. Στις εκλογές του 1977 4^ο κόμμα στην βουλή εκλέγεται η Εθνική Παράταξις με 5 βουλευτές. Στ.Στεφανόπουλος και Σπ.Θεοτόκης τα 2 ονόματα στην κεντρική έκφραση με τον πρώτο να μην καταφέρνει να εκλεγεί στην Ηλεία και να αποχωρεί. Η παράταξις συνεχίζει με τους υπόλοιπους εκλεχθέντες, με φιλοβασιλικούς, οπαδούς της χούντας και μπόλικους «επαγγελματίες» αντικομμουνιστές και εθνικιστές να «καταδικάζει τον έντονο κρατικό παρεμβατισμό και να αποκηρύσσει τις εθνικοποιήσεις κάθε μορφής». Ζητεί την άμεση επιστροφή στο ΝΑΤΟ για την ασφάλεια του κοινωνικού καθεστώτος και ενώ αρχικά λέει όχι στην ένταξη στην ΕΟΚ, ζητεί την επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξης, επίσης επιδιώκει την επαναφορά της εγκυκλίου 1010 για προστασία από τον κομμουνισμό με την αστυνομία να μην σπάει μόνο τα κεφάλια των απεργών αλλά και τα κεφάλια όλων των αριστερών.

Η ΕΠ χαρακτηρίστηκε ως κόμμα εκβιασμού προς τον Καραμανλή, με τις πιέσεις της για πιο συντηρητικές πολιτικές αλλά και για πιο «δεξιόστροφους εσωκομματικούς συσχετισμούς στην ΝΔ». Ο Καραμανλής με την εκλογική του επιτυχία τους ενέταξε στα πολιτικά του σχέδια με σκοπό να μεταπηδήσει στην προεδρία της Δημοκρατίας. Σταδιακά οι βουλευτές της θα ενταχθούν στις γραμμές της ΝΔ πια (180 έδρες) και θα αποτελέσουν την «κρίσιμη ψήφο».

Το 1981 που ο Σπ.Θεοτόκης θα είναι στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ διεκδικώντας την ψήφο των άκρων, το κόμμα που είχαμε δει από το 1955 σαν μπαλάκι πινγκ πονγκ να συμμαχεί μια με την ΕΡΕ, μια με την Ενωση Κέντρου θα το φέρει το σκυλί της χούντας ο Μαρκεζίνης πάλι στο προσκήνιο για να καλύψει «το κενό». Το Κόμμα Προοδευτικών θα συγκεντρώσει μόλις 1,69% ως τον σκληρό πυρήνα της ακροδεξιάς, αφού το σύνθημα τώρα πια είναι «ενωμένη Δεξιά με την ΝΔ για την σωτηρία της πατρίδος από το ΠΑΣΟΚ».

Μέσα από την φυλακή οι χουντικοί θα αποτελέσουν διέξοδο με την ΕΠΕΝ το 1984. Ιδιαίτερος καθοδηγητής της ο Παπαδόπουλος. Με την ΕΠΕΝ έχουμε για πρώτη φορά σύνδεση με την ευρωπαϊκά κόμματα της ακροδεξιάς όπως το κόμμα του Λεπέν στην Γαλλία. Η ΕΠΕΝ εξαφανίστηκε από τις βουλευτικές εκλογές το 1989 όπου λίγο ή πολύ είχε εμφανιστεί πάλι το ίδιο σύνθημα στην ΝΔ, αλλά μέχρι το 1996 θα δίνει το παρόν στις ευροεκλογές. Στην νεολαία της ΕΠΕΝ ηγεσία, μετά τον Μιχαλολιάκο που αποχώρησε για ποιο φιλοναζιστικές ιδέες με την αργότερα Χρυσή Αυγή, έχουμε έναν πολύ ένθερμο φοιτητή της Νομικής που θα αναδειχθεί σε επικεφαλής τραμπούκικων επιθέσεων εναντίον συνελεύσεων, συζητήσεων και διαδηλώσεων, τον Μ.Βορίδης. Η δράση του θα αναγκάσει ακόμα και τη ΔΑΠ να συναινέσει στη διαγραφή του από το σύλλογο φοιτητών Νομικής.

Το ‘99 στις ευρωεκλογές το Ελληνικό Μέτωπο με φύρερ τον Μ.Βορίδη θα έχει 0,12% ενώ από την άλλη ο Κ.Πλεύρης από το κόμμα «της 4^ης Αυγούστου» τώρα στην Πρώτη Γραμμή θα συγκεντρώσει 0,75%, βγαίνοντας από την μέση στις βουλευτικές του 2000 με 0,18%.

Οπωσδήποτε χρειαζόμασταν μια νέα εναλλακτική από την ακροδεξιά. Ο Μιχαλολιάκος εμφανίζεται με την Πατριωτική Συμμαχία, ο Βορίδης με το Ελληνικό Μέτωπο και ο Γ.Καρατζαφέρης με εκπληκτική μαεστρία φέρνει στο προσκήνιο κάτι που θα ζηλέψουν μετά και οι δυο, το ΛΑΟΣ.

«Από την πλευρά του, ο Καρατζαφέρης ήταν από την περίοδο που ήταν στη ΝΔ, οπαδός της ομπρέλας στους φασίστες. Επί προεδρίας Εβερτ είχε δημιουργήσει την “ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ”, μιαν άτυπη οργάνωση που συνέδεε τη ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή, φτάνοντας να υπαινίσσεται ακόμη και “υφυπουργεία” στη Χρυσή Αυγή αν ενταχθεί στη ΝΔ. Η συμμετοχή των φασιστών στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι δεν τους κάνει “δημοκρατικότερους” αλλά είναι προσπάθεια για να μπορούν να χύνουν το δηλητήριό τους πιο μαζικά και να έχουν συγχωροχάρτι για τους τραμπουκισμούς τους Η Πολιτική Ανοιξη του Σαμαρά είχε προσπαθήσει παλιότερα να παίξει αντίστοιχο παιχνίδι Σαμαράς και Νικήτας Κακλαμάνης κήρυτταν επίσημα το μίσος απέναντι στη Δημοκρατία της Μακεδονίας αλλά και τους μετανάστες ενώ στα σπλάχνα τους κουβαλούσαν τη “φοιτητική παράταξη” των Νέων Οριζόντων στην οποία στεγαζόταν και η Χρυσή Αυγή Ο σημερινός βουλευτής του ΛΑΟΣ, Άδωνης Γεωργιάδης προέρχεται από τη διαδρομή ΔΑΠ - Νέοι Ορίζοντες Η πορεία της ΠΟΛΑΝ δείχνει και την εναλλακτική δυνατότητα για τέτοια κόμματα που είναι η επιστροφή στην αγκαλιά του επίσημου πολιτικού σκηνικού, με το Σαμαρά βουλευτή και τον Κακλαμάνη δήμαρχο της ΝΔ Ομως δεν μπορούμε απλά να περιμένουμε για το πού θα γείρει ο Καρατζαφέρης» περιγράφει ο Νίκος Λούντος από την εργατική αλληλεγγύη, λίγο μετά τις εκλογές το Σεπτέμβρη του 2007

Ο Καρατζαφέρης δεν έπεσε από τον ουρανό. Από την περίοδο της μεταπολίτευσης ξεκίνησε και αυτός ως φιλοβασιλικός δημοσιογράφος εκδίδοντας το περιοδικό «Το στέμμα της δημοκρατίας». Ως ρεπόρτερ στον ΤVPress σκηνοθετούσε εκπομπές προπαγάνδας ενάντια στην Αριστερά μα πιο πολύ στο ΠΑΣΟΚ που ήταν ο κεντρικός στόχος της δεξιάς οι οποίες διοχετεύονταν και διακινούνταν από τις τοπικές ΝΔ την περίοδο Μητσοτάκη. Χέρι-χέρι με τον Μητσοτάκη, με βασιλικές ακόμα διασυνδέσεις, την ευχή της εκκλησίας και πολύ καλές σχέσεις με δεξιούς εκδότες, ραδιάρχες, καναλάρχες, νομιμοποιείτε το κανάλι του ως tele-city και όλοι οι θεωρητικοί της ακροδεξιάς ξεκινούν εκπομπές όπως ο Πλεύρης, ο “θεωρητικός της χούντας” Γεωργαλάς. Δίπλα του στάθηκαν ονόματα όπως ο Γιώργος Βλάχος(Alpha), η Τάνια Ιακωβίδου(Αlter) και άλλοι δημοσιογράφοι που με μεγάλη άνεση τον καλούσαν στις σημερινές εκπομπές τους ως εκπρόσωπος του πέμπτου κόμματος στην βουλή πριν καλά καλά εκλεγεί.

Η εκλογή του στην βουλή φαίνεται να έχει αποθρασύνει τα φασιστοειδή αφού, όπως έκαναν και πριν, έτσι και τώρα «οι εκλεχτοί» Βορίδης και Α.Πλεύρης ο Υιός, μπορούν να καλύπτουν τα εγκλήματα και κάνουν το κόμμα τους θερμοκήπιο φασιστών. Το θέμα λοιπόν θα μας απασχολεί κάθε φορά που οι «ειδικοί» του φασισμού φοράνε τώρα κουστούμι κρατώντας την κολόνια της Χρυσής Αυγής και βγαίνουν στα κανάλια να προπαγανδίσουν, να συκοφαντήσουν, να φιμώσουν κάθε δημοκρατική έκφραση που κινείται ριζοσπαστικά ως τον συντηρητισμό που μας γεμίζει με ρατσισμό απέναντι σε ξένους, αλλόθρησκους και όχι μόνο. Το φλερτ με την ΝΔ δεν έχει σταματήσει ούτε τώρα κι ας ακούμε ότι υπάρχει φόβος διαρροής ψήφων από ΝΔ προς ΛΑΟΣ. Το ρόλο δεκανίκι το ΛΑΟΣ το κρατάει ακόμα όπως φαίνεται από την κοινή ψήφιση για πρόεδρο της βουλής και από τις δηλώσεις ότι θα στηρίξουν ανοιχτά όλες τις «μεταρρυθμίσεις» Καραμανλή.

Μόλις στις 6/2 έγινε δίκη όπου αθωώθηκαν 2 μετανάστες από το Πακιστάν που δικαζόντουσαν επειδή αμύνθηκαν μετά από επίθεση που δέχτηκαν από ομάδα, πρώτα στην πλατεία Τριών Ιεραρχών και ύστερα έξω από το σπίτι τους στο Ρέντη όπου κατάφυγαν κυνηγημένοι, την επόμενη από τα γεγονότα του Σαββάτου 2/2 Στο δικαστήριο δικάστηκε με ελαφρές κατηγορίες και ένας από τους δράστες, ο μόνος που τελικά συνελήφθει, ο πατέρας του οποίου όταν κλήθηκε ως μάρτυρας αναίρεσε τις καταθέσεις που είχαν δώσει και τα δυο του παιδιά που συμμετείχαν και δήλωσε: «Δουλεύω χρόνια εργάτης στην λαχαναγορά μαζί με Πακιστανούς. Η μοίρα μας είναι κοινή και δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας».

Ιστορικά ντοκουμέντα από τον Τ.Κατσιμάδρο 30/9/07 Εθνος

Πακιστάν: "αμερικάνικη" κρίση

2008-01-11T07:15:00.000+02:00

Λίγο μετά τα Χριστούγεννα η παγκόσμια κοινότητα πληροφορήθηκε μια επίθεση αυτοκτονίας με στόχο την Μπεναζίρ Μπούτο που έχασε την ζωή της, την γυναίκα που στις 18 Οκτωβρίου, τα δελτία ειδήσεων πάλι, ανακοίνωναν πως επέστρεψε στο Πακιστάν για να «φέρει την ειρήνη». Όμως η Μπούτο δεν ήταν μια γυναίκα από τον ουρανό, αλλά όπως φάνηκε ούτε και εγγυητής της «ειρήνης» στην χώρα, το καθεστώς της οποίας, με πρόεδρο τον στρατηγό Περβέζ Μουσάραφ, εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε κύματα αντίστασης από τους δικηγόρους μέχρι τους φοιτητές.

Στα 35 της η Μπούτο εκλέχτηκε πρωθυπουργούς για πρώτη φορά σε μια θητεία που θα κρατούσε μόλις από το 1988 ως το 1990, όπου παραιτείται έπειτα από κατηγορίες για διαφθορά. Η συνέχεια, κρίνετε ανάλογη αφού αυτό το σενάριο επαναλαμβάνετε καθώς επιστρέφει στην εξουσία το 1993 μα καθαιρείται ξανά το 1996 με την κατηγορία της διαφθοράς και διαφεύγει στο εξωτερικό ενώ την διαδέχεται ο Ναουάζ Σαρίφ, ο άνθρωπος που το 1999 ανατρέπεται από πραξικόπημα του στρατηγού Μουσάραφ και οδηγείται στην εξορία.

Η λέξη λοιπόν κλειδί στην ιστορία της Μπούτο είναι η «διαφθορά», που της επέτρεψε όμως να κρατήσει επαφές με το κόμμα της που είχε το ρόλο αντιπολίτευσης στην δικτατορία του Μουσάραφ. Η είδηση της επιστροφής της Μπούτο μου θύμισε λίγο την ελληνική ιστορία το 1974 όταν ο δικός μας «φυγάς» ο Κ.Καραμανλής κατέφθανε από το εξωτερικό για να δώσει στην χούντα ένα τέλος και να σημάνει την μεταπολίτευση, ύστερα από την λαϊκή απαίτηση με εργατικές ανταρσίες για το τέλος της δικτατορίας . Είναι τόσο παρόμοια η ιστορία που αναβιώνει αυτή την φορά στο Πακιστάν;

Σίγουρα μη ψάξετε την απάντηση στην Ουάσιγκτον. Παρόλο που ο Λευκός Οίκος έχει ανθρώπους έμπειρους να απαντήσουν, είναι αρκετά μπερδεμένοι ειδικά μετά την απροσδόκητη, για ορισμένους μόνο, δολοφονία της Μπεναζίρ. Η ίδια είχε καθορίσει τα σχέδια και για τους τρεις, Λευκός Οίκος –Μουσάραφ – Μπούτο. Αλλά μάλλον για κάποιους στους δύο τρίτος δεν χωρεί.

Το 2001 ο Μουσάραφ στάθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ στο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, μάλιστα παρέχει στήριξη στις ΗΠΑ για την επίθεση στο Αφγανιστάν. Ετσι οι ΗΠΑ έγιναν βασικός τροφοδότης οικονομικής στήριξης για τον στρατιωτικό εξοπλισμό του Πακιστάν έχοντας λάβει 10δις δολάρια σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα “Times” (1/1/2008). Το Πακιστάν λοιπόν ήταν Νο1 σύμμαχος ενάντια στο Αφγανιστάν. Οι μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν είχαν ενισχύσει παλιότερα τους Ταλιμπάν αφού μέχρι το 1989 πολεμούσαν στο πλευρό τους τη Ρωσία μα όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφγανιστάν τους «έπεισαν» να εγκαταλείψουν γρήγορα την εξουσία.

Η κατοχή του Αφγανιστάν όμως έχει αρχίσει να γίνεται εφιάλτης για ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με τους Ταλιμπάν να ανακάμπτουν και να ελέγχουν τη μισή χώρα. Οχι μόνο αυτό, αλλά η κρίση διαχέεται στο Πακιστάν. Στη Βορειοδυτική Περιοχή, στα σύνορα με το Αφγανιστάν, οι τοπικές φυλές έχουν ξεκινήσει αντάρτικο. Κι η καταστολή από τον πακιστανικό στρατό δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει τους «ντόπιους Ταλιμπάν». Ο Μουσάραφ προσπαθεί να πείσει ότι πολεμά τρομοκράτες μα οι μόνοι που τον πιστεύουν είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ και όσοι ακόμα ευρωπαίοι σύμμαχοι έχουν απομείνει στον πόλεμο αυτό, μεταξύ των οποίων και ο έλληνας πρωθυπουργός.

Ο ρόλος του Πακιστάν στην περιοχή είναι θα έλεγε κανείς ρόλος δορυφόρου। Συνορεύει ΒΔυτικά με το Αφγανιστάν, με το Ιράν, Βόρεια με την Κίνα, Ανατολικά με την Ινδία και Νότεια βρέχεται από την Αραβική θάλασσα. Η χούντα του Μουσάραφ είναι το μόνο καθεστώς σύμμαχος. Ένα κράτος που γεννήθηκε μόλις στις 14 Αυγούστου 1947 όταν αποκτά την ανεξαρτησία του από το Βελουχιστάν, την Ινδική Αυτοκυβερνούμενη Κοινοπολιτεία των Βρετανικών Κοινοπολιτειών. Ενδιαφέρον έχει η ονομασία του Πακιστάν καθώς υπάρχουν 2 ερμηνείες. Η μία είναι από τα αρχικά των πάτριων εδαφών των μουσουλμάνων στη Νότια Ασιά, Π (Πουντζάμπ), Α (Αφγανιστάν), Κ (Κασμίρ) Σ (Σιντ), ΤΑΝ (Βαλουχιστάν), καθώς και το Ι για να προφέρεται πιο εύκολα στα Αγγλικά, που επέλεξε ο πρώτος πρόεδρος του ανεξάρτητου κράτους ο δημοκρατικός ηγέτης Μοχάμεντ Αλί Τζινάχ. Η άλλη ανήκει στην περσική γλώσσα όπου η λέξη «Πακ» (Pak) σημαίνει «καθαρός» και «Σταν» (Stan) «γη».

Ο διαχωρισμός του κράτους γίνεται με βάση το θρήσκευμα που υποτίθεται είχε δημιουργήσει προβλήματα. Στο Πακιστάν εδρεύουν μουσουλμάνοι ενώ οι κάτοικοι της Ινδίας είναι κατά κύριο λόγο Ινδουιστές. Ωστόσο το Κασμίρ παραμένει μια διαφιλονικούμενη περιοχή και το 1948 με τον θάνατο του Μοχάμεντ Αλί Τζινάχ ξεσπούν συγκρούσεις για την ενσωμάτωσή του στο Πακιστάν. Στην χώρα ξεσπούν λιμοί αλλά και βίαια επεισόδια με τον φόβο εμφυλίου και έτσι ο δεύτερος πρόεδρος Καουάτζα Νατζιμουντίν απομακρύνεται. Ακολουθούν διαδοχικές και συνεχείς αλλαγές στην ηγεσία του Πακιστάν με συχνά πραξικοπήματα, σαν να έχουμε να κάνουμε με μια χώρα σε συνεχές κρίση.

Ο στρατηγός Μοχάμεντ Αγιούμπ Χαν είναι στην εξουσία με (τι άλλο;…) πραξικόπημα από το 1969, όταν το 1971 η διαμάχη που ιστορικά υπήρχε μεταξύ Ανατολικού(Μπεγκαλέζοι) και ΒΔυτικού Πακιστάν μετατρέπετε σε εμφύλιο ενώ στην σύρραξη παρεμβαίνει και η Ινδία στο πλευρό του Ανατολικού, φέρνοντας τον γνωστό Ινδο-Πακιστανικό πόλεμο από τον Απρίλη ως τον Σεπτέμβρη, αναγκάζοντας το Δυτικό να υποχωρήσει και από την απόσχιση του Ανατολικού να δημιουργηθεί το ανεξάρτητο Μπαγκλαντές. Οι κρίσεις δεν σταμάτησαν σε αυτό κράτος που αποτελείται από 6 διαφορετικές γλωσσικές ομάδες η κάθε μια με διαφορετικές παραδόσεις και συνήθεις. Ισως να είχαν πάψει οι εθνικές εντάσεις αν η πλειοψηφία του λαού είχε δει βελτίωση στην ζωή του αλλά η παλιά τάξη των γαιοκτημόνων απολάμβανε μαζί με την νέα τάξη βιομηχάνων φεουδαρχικές εξουσίες πατώντας πάνω στην εξαθλίωση του πληθυσμού.

Οι ΗΠΑ μπαίνουν στον ”χορό” της περιοχής τυπικά ως σύμμαχοι των Αφγανών και των Πακιστανών ενάντια στους Σοβιετικούς. Το Πακιστάν συμπορευόμενο με την πολιτική των ΗΠΑ, ενισχύει την αντίσταση των Αφγανών, εκπαιδεύοντας (και όχι μόνο) στο έδαφός τους μαχητές μουτζαχεντίν. Μέχρι το 2001 μάλιστα είναι μία από τις τρεις συνολικά χώρες που αναγνωρίζουν την κυβέρνηση των Ταλιμπάν. Με ποιο πλευρό είναι σήμερα λοιπόν η χούντα του Πακιστάν;

Ο Κρις Χάρμαν σε άρθρο του τον Οκτώβρη του 2007 εξηγεί: «Kαι η Mπούτο και ο Σαρίφ στήριξαν τους Tαλιμπάν τη δεκαετία του '90 με την ελπίδα να έχουν μια φιλοπακιστανική κυβέρνηση στο Aφγανιστάν -ώστε να καθησυχάσουν τη μειονότητα των Παστούν και να ελέγξουν τις εμπορικές οδούς προς την Kεντρική Aσία. Eν τω μεταξύ, οι μεγάλες πόλεις του Πακιστάν, ιδιαίτερα το Kαράτσι, γέμιζαν όλο και περισσότερο με όπλα. Συχνά παρέλυαν από τη βία μεταξύ αντίπαλων εθνικών και θρησκευτικών ομάδων. O Mουσάραφ συνέχισε την ίδια πολιτική, αλλά με ένα επιπρόσθετο πρόβλημα. O πόλεμος των HΠA ενάντια στους Tαλιμπάν το 2001 τον ανάγκασε να στραφεί ενάντια σε παλιούς συμμάχους μέσα στους Παστούν, αποσταθεροποιώντας έτσι την πολύ προσεκτικά χτισμένη πολιτική του συμμαχία.

Oλο και περισσότερο ο Mουσάραφ έπρεπε να διεξάγει μία αβέβαιη πολιτική ισορροπίας για να κρατηθεί στην εξουσία. Xρησιμοποίησε τα Iσλαμιστικά Kόμματα που υποστήριζαν τους Tαλιμπάν για να κρατά υπό έλεγχο τα κόμματα της Mπούτο και του Σαρίφ και την ίδια ώρα παρουσίαζε τον εαυτό του στις HΠA ως το μοναδικό ικανό άτομο να καταπολεμήσει τους υποστηρικτές των Tαλιμπάν στο Πακιστάν.

Tον τελευταίο χρόνο, αυτή η αντίφαση βγήκε στην επιφάνεια. O συνεχιζόμενος πόλεμος του NATO στο Aφγανιστάν αντιμετωπίζεται από πολλούς στο Παστούν σαν πόλεμος εναντίον τους -ειδικά όταν οι HΠA απαιτούν ο πακιστανικός στρατός να διεξάγει τον πόλεμο στη δική του μεριά των συνόρων. Σαν αποτέλεσμα τα ισλαμιστικά κόμματα αισθάνονται υποχρεωμένα να μιλούν ενάντια στον Mουσάραφ, παρόλο που, έχοντας λιγότερο από 20% των ψήφων, φοβούνται ότι αν η στρατιωτική κυβέρνηση καταρρεύσει κερδισμένοι θα βγουν τα κόμματα της Mπούτο και του Σαρίφ.»

Φέτος στις 6 Οκτώβρη ο Μουσάραφ εκλέχτηκε πάλι πρόεδρος και κόντρα στις ανταρσίες που ξεσηκώθηκαν εις βάρος του επέβαλε στη χώρα στρατιωτικό νόμο δικαιολογώντας την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με την ανάγκη να αποφευχθεί το «χάος» και να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία. Οι περισσότεροι, όμως, πιστεύουν ότι ανέστειλε την ισχύ του Συντάγματος για να εμποδίσει το Ανώτατο Δικαστήριο να κηρύξει παράνομη την επανεκλογή του στην θέση του προέδρου. Οι ταραχές δεν άργησαν να ξεσπάσουν ενάντια πια στο χουντικό καθεστώς με επικεφαλής δικηγόρους, δικαστές και για πρώτη φορά ένα κίνημα δυνατό φοιτητών. Συμπλοκές με την σκληρή αστυνομία σε κάθε γωνιά της χώρας, μαζικές συλλήψεις και κλείσιμο ανεξάρτητων καναλιών.

Η επιστροφή της Μπούτο πραγματικά θα μπορούσε να μοιάζει ”μεταπολίτευση” αν ο ρόλος της ήταν διαφορετικός. Δεν κάλεσε τους οπαδούς στις συγκεντρώσεις ενάντια στο καθεστώς και άργησε πολύ να καταγγείλει τον στρατιωτικό νόμο και να ζητήσει την άρση του. Μάλιστα οι οπαδοί του κόμματός της δήλωσαν πως αν δεν το έκανε θα προχωρούσαν σε διάσπαση του κόμματος. Αυτό που έτρεξε να κάνει είναι να μεσολαβήσει ανάμεσα στους Μουσάραφ και τον Τζον Νεγκροπόντε απεσταλμένου του Μπους. Πρότεινε στις άμεσες εκλογές να κρατήσει τον Μουσάραφ στην προεδρεία ο οποίος να επιβάλει τον νόμο περί εθνικής συμφιλίωσης και η ίδια να αναλάβει πρωθυπουργός καθώς με αυτόν τον νόμο θα σταματούσαν οι κατηγορίες εις βάρος της για διαφθορά και έτσι θα εξομάλυναν την κρίση. Αντί για ρήξη του χουντικού καθεστώτος θα είχαμε υποτίθεται μια ομαλή προσαρμογή στους δημοκρατικούς θεσμούς μα καμία αλλαγή στους μηχανισμούς, καμία μεταρρύθμιση.

Ετσι η κρίση θα περνούσε ομαλά χωρίς συνέπειες και για τους τρεις. Ο Μουσάραφ είχε κάθε λόγο να το δεχτεί αφού όπως αναφέρει το ίδιο φύλλο των “Times” η Μπούτο είχε στα χέρια της έκθεση έτοιμη να την παραδώσει σε αμερικανό γερουσιαστή κι ένα μέλος του Κογκρέσσου σύμφωνα με την οποία η πανίσχυρη μυστική υπηρεσία του πακιστανικού στρατού ISI ήταν άμεσα αναμιγμένη στο σχέδιο νοθείας των εκλογών της 8 Γενάρη και ότι χρησιμοποιούσε χρήματα ”αμερικανικής βοήθειας” γι’ αυτό το σκοπό.

Οι ΗΠΑ επίσης έχουν πιο πολλά από ότι φαίνεται να χάσουν από αυτήν την κρίση, στρατιωτικά και οικονομικά. Οι ”New York Times” καλούν ακόμα και μετά την δολοφονία της Μπούτο, την κυβέρνηση να αλλάξει στάση και να μην στηρίζει το καθεστώς Μουσάραφ αλλά ένα πιο δημοκρατισμένο. Διαπιστώνουν επίσης πως «η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη του Πακιστάν τα τελευταία χρόνια δημιούργησε μια ισχυρή μεσαία τάξη που απαιτεί δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» σαν επιχείρημα και ότι «ένας απαξιωμένος Μουσάραφ δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό για τη χώρα του αν δεν διεξαχθούν δημοκρατικές εκλογές»

Ο Μουσάραφ τελικά αφού σταμάτησε τον στρατιωτικό νόμο, χωρίς να ελευθερώσει τους συλληφθέντες των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, ανέβαλε τελικά και τις εκλογές για το Φλεβάρη κάτω από το φόβο πως θα έχανε την εξουσία καθώς τα ποσοστά του βυθίστηκαν μετά την δολοφονία। Ο Χαρούν Ρασίντ μέλος των Διεθνών Σοσιαλιστών από την άλλη διαπιστώνει: «Αντί όμως να περιοριστεί η αστάθεια στο Πακιστάν, με την αναβολή των εκλογών μάλλον θα αυξηθούν οι εντάσεις. Κανένα από τα βασικά πολιτικά κόμματα δεν μπορεί να επιλύσει την κρίση που προκλήθηκε από το νεοφιλελευθερισμό και τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” κι έτσι η συχνότητα των εθνικών πολιτικών κρίσεων αυξάνεται. Η άρχουσα τάξη φαίνεται όλο και πιο ασταθής. Η αμερικάνικη άρχουσα τάξη που παρουσίαζε την Μπούτο ως σωτήρα, τώρα βρίσκεται χωρίς στρατηγική για το Πακιστάν. Η αδυναμία της άρχουσας τάξης μπορεί να γίνει μεγάλη ευκαιρία για το κίνημα που απαιτεί γνήσια δημοκρατία.»

active member και LowBap Festival

2007-12-10T00:24:00.003+02:00

Δεκέμβρης του 2007 και για 2007η φορά πλησιάζουμε στα Χριστούγεννα και σε άλλη μια πρωτοχρονιά. Για περίπου 10 χρόνια είχαμε μέσα στις μέρες των Χριστουγέννων ακόμα μια γιορτή, λίγο αλλιώτικη και σχετικά αλλόκοτη όσο αναφορά το περιεχόμενό της, αλλά εδώ βρίσκετε και η μαγεία της. Το Low Bap festival με πρωταγωνιστές τους active member που κάθε χρόνο με το δικό τους ύφος και ήθος στολίζουν αυτήν την γιορτή και μαζί με όλη την πλούσια παρέα τους θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό αναδεικνύοντας ότι το hiphop παραμένει αυθεντικό, ώριμο, βλάσφημο και με αξιοπρέπεια.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, βρισκόμαστε κάπου το 1992 όπου μια κυκλοφορία ενός γκρι βινυλίου βάζει στην καθημερινότητα, σε ελληνική έκδοση για πρώτη φορά, την ανταρσία που ονομάζεται hiphop। Eίναι οι active member με την "Διαμαρτυρία" και έναν ήλιο με φλόγες και συρματοπλέγματα σπασμένα. Πιστοί πάντα στον κώδικα του hiphop έστησαν την freestyle production μια ομάδα παραγωγής για να καλύψει τις "πομπές" τους και να αγκαλιάσει όλα τα πρώτα γκρουπ του είδους σε μια μεγάλη παρέα. Η ιστορία ξεκινάει με ροή γρήγορη, "ταλαντούχα", πολυμουσικότατη, πάντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια και ενώ οι active member είναι πια στην "Στην ώρα των σκιών", έχοντας κερδίσει ήδη τον σεβασμό την αξιοπρέπεια αλλά και τον ενθουσιασμό. Οχι μόνο των ακροατών τους μα και των δισκογραφικών. Φτάνοντας η ώρα το ανεξάρτητο label να δώσει την θέση του σε ένα δισκογραφικό συμβόλαιο για ένα "Μεγάλο κόλπο" που θα έπαιζαν οι active member. Μεγαλωμένοι "Στον τόπο της φυγής" το Πέραμα, γίνονται κριτές της θυσίας στο βωμό του κέρδους των εφοπλιστών που θησαυρίζουν κρατώντας την περιοχή ένα τεράστιο συνεργείο για τα γερασμένα πλοία τους και τους κατοίκους θύματα "εργατικών ατυχημάτων". Η αλεπού του βάλτου έχει βρει για τα καλά την κοσμογωνιά της και εμφανίζει τους "μύθους του βάλτου" το 1998. Ενα περίεργο σημείο, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτός ο 5ος δίσκος, που έχει ακόμα και σήμερα τις πιο πολλές πωλήσεις, βάζει μια οριστική σφραγίδα στην πορεία του γκρουπ και της πιο μεγάλης πια παρέας του, με το όνομα Low Bap. Eδώ βρισκόμαστε στο 2ο low bap festival.

Την πρωτοχρονιά του 2000, ο πρώτος δίσκος της νέας χιλιετηρίδας ήταν οι "μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες" των active member που κυκλοφόρησε μέσα στην μουσική σκηνή "στον αέρα" όπου κορυφωνόταν το 3ο lowbap festival. Ανοίγοντας φτερά πετούν στην Ουαλία και αποκτούν ένα ξεχωριστό απομακρυσμένο φίλο στο studio Twin Peaks που τους εξασφαλίζει έναν ξεχωριστό δίσκο. "Στον καιρό του αλλόκοτου φόβου" οι active member ανοίγουν μια "πολιτική" τροχιά που συμβαδίζει με τις παγκόσμιες ανταρσίες εξεγερμένων αλλά και όσων ανθρώπων προσπαθούν να δώσουν μια διαφορετική προοπτική στην εξέλιξη της ζωής. Είναι το σημείο που καλωσορίζει τον Π. Κοροβέση στο 5ο festival και αποδεκνύει πως ο λόγος του hiphop είναι ζωή του.

"Το πέρασμα στο ακρόνειρο" είναι πέρασμα στην σκληρή όψη του νομίσματος για να δέσει το ατσάλι με "μάγους της φωτιάς" όπως ο Winston Irie, ο Rodney P, οι Extremist, οι Οptimas Prime, o General Levy, οι Assalti Frontali, (είναι μόνο οι μισοί) όλοι μαζί να φυσάνε κόντρα στον καιρό τους , να μας τραγουδάνε με "Fiera" και στα επόμενα φεστιβάλ. Οι activemember πιστοί στον κώδικα φρόντισαν να τον εμπλουτίσουν με έντεχνα στοιχεία. Ετσι έχουμε 2 διαφορετικούς δίσκους με κράμα από Σ.Μάλαμα ή Μ.Παπανικολάου, Χρ.Θηβαίο ή Waldemar Bastos κα. Από την άλλη βλαστήμια είναι χαρακτηριστική στο hiphop και οι active member την έκαναν κάτι σαν βασικό στοιχείο τους για να χαϊδεύει τα αυτιά μας στα bla-blashemy 1 και 2 κρατώντας απόσταση από τα σκάρτα για να μας χαρίζουν μόνο τα όμορφα με όση δύναμη μπορούν.

Αυτό κάνουν κάθε χρόνο στο καθιερωμένο φεστιβάλ μαζί με όλους εκείνους που κάθε χρόνο το αγκαλιάζουν με την παρουσία τους, την δουλειά τους, την δημιουργικότητα τους, την αγάπη τους (γιατί όχι;) και συμβάλουν διαμορφώνοντας όμορφα τις διαδικασίες του.

www.lowbap.com